\n2 Mei zou het zo ver zijn: ik zou met nog een aantal mensen een excursie volgen onder leiding van Olaf, met wie ik al eerder 3 excursies gedaan: 2 keer naar de Rijnstrangen en een excursie op zoek naar Uilen en Kiekendieven. Tijdens zo’n een excursie kwam ter sprake dat Olaf dus ook excursies leidt op Ameland, een eiland wat hij, naar eigen zeggen, het mooiste eiland vindt er vaak komt en er dus goed de juiste vogelspots weet te vinden. Op zijn site staan voorbeelden van soorten die je zou kunnen verwachten, zoals de Roodhalsgans, Dwergsterntjes en Strandplevieren. Alleen voor deze 3 soorten zou ik al gaan! Nou is het zo dat ik in eerste instantie geboekt had voor een excursie op 25 oktober. Mooi in de herfst, trekvogels en wintergasten, ook dat beloofde wat moois te worden. Het liep anders… 21 Oktober kregen we een mail van Olaf waarin stond dat hij, voor het eerst, de excursie moest afgelasten. De weersvoorspelling was dusdanig slecht dat het niet veel zin leek te hebben op die dag naar het eiland te komen om vogels te kijken. Op de dag zelf bleek dat er een ware storm over Nederland ging en dat zelfs de veerdiensten niet konden varen. Een goede beslissing om niet te gaan dus.<\/p>\n
We kregen de mogelijkheid om een andere datum te kiezen. Mijn voorkeur ging uit naar januari, maar daarvoor bleek te weinig animo, dus die ging ook niet door. De volgende optie werd in maart en wel op de 21ste. Ik zou weer mee kunnen, dus ik had me weer opgegeven en alles geregeld om op die dag naar het eiland te gaan. Ik had een overnachting in Dokkum gereserveerd, zodat ik niet ’s ochtends in alle vroegte zou moeten vertrekken om op tijd bij de boot te zijn. Maar…: 2 dagen voor vertrek kregen we weer een mail van Olaf dat het niet door zou gaan. Hij moest helaas laten weten dat hij ziek was en dus opnieuw moest cancelen. Natuurlijk had ik hier alle begrip voor en hoopte alleen dat er een herkansing zou komen. En die kwam er! 2 Mei werd de nieuwe datum. Ook hiervoor moest ik 1 en ander regelen, maar dat lukte, dus ook nu stond er niets meer in de weg om naar het noorden af te reizen. Of toch..? Helaas kregen we 2 dagen voor de excursie weer een mail van Olaf met daarin de treurige mededeling dat hij een terugslag had gekregen en niet in staat zou zijn de excursie te leiden. Hij had al aangegeven dat we een rustiger variant zouden gaan houden, maar dit was toch wel weer erg spijtig. Natuurlijk het meest vervelend voor Olaf, maar bij mij waren de kriebels om te gaan behoorlijk gaan groeien en ik had er erg naar uitgekeken. Wat nu? Een alternatieve datum leek niet te komen, dus moest ik alles maar weer afzeggen. Maar ja: ik had al (weer) een overnachting in Friesland geboekt (in Ferwert…) en de weersvooruitzichten waren best gunstig: niet te zonnig, droog, redelijke temperatuur. Ik zou natuurlijk ook best zelf kunnen gaan. Ik ben er al verschillende keren geweest en ken de weg dus een beetje. En als ik bijvoorbeeld van tevoren op ameland.waarneming.nl<\/a> kijk of er interessante waarnemingen zijn waar ik gericht naartoe zou kunnen, zou ik op een dag best wat kunnen zien, zonder de kennis van Olaf… Dat zou dus best kunnen… En zo besloot ik toch te gaan. Ik had een andere boot gereserveerd en had bedacht met m’n eigen fiets te gaan (we zouden met de snelboot van 8.15uur gaan en fietsen op het eiland huren). En zo zat ik vrijdagavond om 7uur in de auto op weg naar Ferwert met de fiets achterin, benieuwd wat de volgende dag op Ameland zou gaan brengen. Maar goed, de Roodhalsgans. Olaf had al laten weten dat dit 1 van de doelsoorten tijdens de excursie zou zijn en op ameland.waarneming.nl had ik gezien dat er nog enkele van deze Ganzen op het eiland zouden zijn. Nadat ik de pier afgereden was, heb ik de site op m’n telefoon opgezocht, de route gevonden en ben gaan fietsen. Volgens de navigatie zou ik richting het westen moeten, langs de dijk aan de Waddenzee op. Direct in de bocht tussen de dijk en de pier zat al een grote groep vogels. Omdat ik ze voorbij gefietst was, kon ik vanwege de zon geen foto’s maken. Daarom heb ik als eerste een koppel Rotganzen op de dijk vastgelegd. Zij zaten juist mooi in het licht en kwamen dan ook prachtig in beeld. Ik heb niet heel veel foto’s van Rotganzen, dus was het weer eens leuk om ze te zien. Een stukje verderop zag ik een Tapuit. Normaal gesproken willen Tapuiten en ik niet zo goed samen, ze blijven zelden even zitten, maar deze werkte heel goed mee en zo kreeg ik een heel mooi mannetje heel mooi in beeld. Een paar Kneutjes hadden de rol van de Tapuit overgenomen en hen kon ik juist weer niet in beeld krijgen. Maar goed: je kunt ook niet alles hebben. Dat bleek ook te gelden voor de route naar de Roodhalsganzen. Het bleek dat ik juist verder weg was geraakt van de plek waar ze zouden zitten, waarop ik dus maar weer gedraaid ben en ben weer in de richting van de pier gereden. Onderweg nam ik nog een paar mooie plaatjes van een Eider, Scholekster en Steenloper. Bij de bocht aangekomen zag ik net dat een grote vlucht Grutto’s was opgevlogen, maar ook snel weer landde zodat ik ook hun op de foto kreeg. Bij de pier ben ik de weg overgestoken en over de dijk richting oosten gereden. Omdat ik gefocust was om de Roodhalsgans te zien, heb ik de vele grote groepen Ganzen, voornamelijk Brandganzen, goed bekeken en ook hiervan enkele foto’s gemaakt. Toen ik weer iets verder gereden was en de weiden overkeek, zag ik ineens tussen al het zwart\/wit iets roods! Ik wist het meteen: dit waren de Roodhalsganzen. Ik heb de afslag genomen vanwaar ik bijna recht naar ze toe kon rijden, heb een paar Hazen vastgelegd en kwam toen bij de weide waar ze aan het foerageren waren. Het waren er 3 en zij liepen al etend met z’n drietjes over de weide. De Brandganzen zaten iets verder weg dus ik hoefde geen moeite te doen om deze nieuwe soort voor mij, apart af te beelden. Jammer was (daar ga ik weer…) dat het licht knoerhard was, de voorspelde bewolking was op dat moment nog even niet in beeld waardoor de kleuren van deze prachtige vogels minder mooi uitkwamen dan eigenlijk zou moeten. Omdat de vogels uiteindelijk niet dichterbij leken te komen en de wolken in geen velde of wegen te zien waren, ben ik weer op de fiets gestapt om naar het westen van het eiland te rijden. Ik wilde op ameland.waarneming.nl kijken wat er op een plas in het noordwesten te zien was, maar toen ik de site opende, zag ik dat er minder ver van me vandaan, wel de andere kant op, Sprinkhaanzangers en Braamsluipers gezien en\/of gehoord waren. Zeker de Sprinkhaanzanger wilde ik heel graag weer eens zien en dus besloot ik daar eerst naar op zoek te gaan. Na zo’n 2 uur over het eiland te hebben gedwaald, continue met harde tegenwind, waarbij ik het pad naar de schuilhut aan de plas ook nog een keer voorbij was gereden, had ik de plek eindelijk gevonden en ben ik vol verwachting naar de hut gelopen. Ik herkende het pad van eerdere bezoeken en bij de splitsing heb ik de linkerkant gevolgd en kwam al vrij snel uit bij de hut. Een jonge man en vrouw waren ook druk het water af te speuren en hij wist te vertellen dat er Tafeleenden en Dodaarsjes te zien waren en eerlijk gezegd denk ik dat zijn soortenkennis niet heel veel verder ging… Het waren niet helemaal de soorten waarop ik had gehoopt, dus ben ik zelf gaan zoeken maar kwam niet veel verder, maar kon de lijst nog aanvullen met een Kleine Mantelmeeuw, Slobeend en Krakeend. De laatste 2 werkten wel erg goed mee zodat ik van de Slobeend zelfs een portretje kon maken waarbij zijn snavel mooi te zien is. Mijn doelsoorten lieten het afweten en ik zag geen nut langer in de hut te blijven. Maar wat dan? De tijd begon een beetje tegen te werken: om kwart over 5 zou mijn boot weer gaan en het was ondertussen al bijna 3 uur en ik moest een heel stuk terugfietsen (waarbij ik er wel vanuit ben gegaan dat ik de wind dan mee zou hebben). Maar ik had nog geen Strandplevieren of Dwergsterntjes gezien, dus moest ik eigenlijk wel naar het strand… Bij de splitsing in het pad waar ik nu naar links was gegaan, kun je dus ook naar rechts en dat pad voert naar het Groene Strand. <\/p>\n Ik bedacht dat het best eens lang zou kunnen duren voor er een volgende keer zou zijn dat ik naar 1 van de Eilanden zou gaan, en ben dus met stevige pas naar het strand gelopen. En toen begon de tijd toch wel een beetje te dringen. Ik ben rechtstreeks naar de boot gefietst, de Ballumerbocht waar ik de ochtend begonnen was deze keer rechtsliggend gelaten, en kwam om 10 voor 5 op de pier aan. Met een foto van een Zilvermeeuw op een meerpaal heb ik het bezoek aan het eiland passend afgesloten. Vanaf de boot heb ik nog wel wat foto’s gemaakt, zeker toen bleek dat er Visdiefjes rond de boot vlogen, maar ik vond het wel mooi geweest. 2 Mei zou het zo ver zijn: ik zou met nog een aantal mensen een excursie volgen onder leiding van Olaf, met wie ik al eerder 3 excursies gedaan: 2 keer naar de Rijnstrangen en een excursie op zoek naar Uilen en Kiekendieven. Tijdens zo’n een excursie kwam ter sprake dat Olaf dus ook … Continue reading
\nIk had de boot van 7.15uur gereserveerd om zo veel mogelijk tijd op het eiland te kunnen zijn en daarom zat ik om half 7 de volgende ochtend onder een strakblauwe lucht in de auto op weg naar Holwerd (Holwert op z’n Fries). Aan het einde van de pier heb ik de auto neergezet, m’n fiets in elkaar gezet en ben naar de boot gereden. Na een kwartiertje wachten kwam een medewerker van Wagenborg naar me toe om me door het hek te laten. Ik was de enige met een fiets en begon me al een klein beetje ongerust te maken of ik niet vergeten zou worden… Om kwart over 7 stond ik op een leeg zonnedek en kon m’n dag vogelen op Ameland beginnen! Ik bedoel hier ook \u00e9cht beginnen omdat vanaf de boot natuurlijk ook al iets te zien is. Ik vind de meevliegende Meeuwen altijd erg mooi; moeiteloos lijken ze op de wind mee te zweven wat mooie plaatjes op kan leveren. Wanneer het dek vol zit met mensen, voel ik me altijd een beetje bezwaard om m’n camera te pakken, maar nu was dat geen enkel probleem.
\nToen we net afgevaren waren, vlogen er nog wel wat Kokmeeuwen mee, maar het was minder dan ik me van vroeger kon herinneren. Misschien was het nog een beetje vroeg… Na een klein half uur varen zaten we midden op de Waddenzee en was er rond de boot niet zo veel meer te zien. In de verte vloog een groepje Scholeksters weg, maar verder zag ik niks. Dit was een mooi moment om wat voorbereidingen te nemen. Ik ben er al best vaak tegenaan gelopen dat ik niet meer helemaal zeker weet hoe of waar ik gelopen heb toen ik een bepaalde foto nam. Zeker voor de verslagen over Noorwegen heeft me dat de nodige extra tijd bezorgd. Dat de tijd op m’n camera niet altijd goed loopt, heeft daar zeker niet bij geholpen, dus had ik uitgezocht of er een GPS apparaat op m’n camera aangesloten kan worden. Op m’n andere camera, de 5D MIV, zit dit ingebouwd, maar bij deze camera dus niet. Wat nog teleurstellender is, is het feit dat GPS apparaten voor deze camera niet meer verkocht worden. Wat nu? Het bleek dat je met een app op de telefoon verbinding kunt maken met de camera en als je dan de GPS van je telefoon aan hebt, worden de co\u00f6rdinaten doorgegeven aan de camera en toegevoegd aan de opnamen. Ik had thuis al wat getest en het werkte, dus toen er even een vogel-luwte was, heb ik de app gestart, de camera ermee verbonden. Nu maar afwachten of het zou gaan werken…
\nIets over 8en voeren we de haven van Ameland in en een beetje later zat ik op de fiets. Er was in ieder geval 1 soort welke ik heel graag wilde gaan zien. De Roodhalsgans heb ik nog nooit gezien en ken dit prachtige Gansje alleen van foto’s en een film die ik j\u00e1ren geleden een keer gezien heb. Ik was met mijn moeder naar de film “The Travelling Birds; Le Peuple Migrateur” in het filmhuis in Nijmegen geweest. Een film over, de titel verraadt het al, vogeltrek en alles wat daar bij komt kijken. E\u00e9n stukje kon ik mij nog heel goed herinneren: een groepje Roodhalsganzen vliegt over land en nadert een afzichtelijk industriegebied. Om een of andere reden landden ze precies op de met rook en olie besmeurde grond tussen de staalfabrieken in en komen in een grote plas met olie terecht. Op enig moment vliegen ze weer op, maar 1 lukt het niet meer op te stijgen en blijft vast zitten in de olie… Een ontzettend triest en akelig beeld ( en er waren meer van dergelijke beelden in de film. Buiten de enorme uitdagingen van het weer, uitputting en afstand, doen mensen ook nog een enorme negatieve duit in het zakje…).<\/p>\n
\nMeer tijd was ik kwijt aan de Rietzangers. Deze leken in behoorlijke aantallen neergestreken te zijn op Ameland en allemaal een plekje te hebben gevonden in het riet langs de sloot onder aan de dijk. Tja en Rietzangers wil ik natuurlijk heel graag op de foto krijgen. Voor echt mooie plaatjes was de afstand natuurlijk veel te groot, maar toch kon ik er een aantal best leuk vastleggen. Tussen deze zangers door pikte ik ook nog Goudplevieren op de weiden mee en bij een waterpartij binnendijks (een soort monding van een beek) trof ik een groot aantal Rotganzen. Maar waar zaten toch die Roodhalzen…? Maar weer verder gefietst. Een klein stuk verderop zwommen verschillende Eiders. Ik heb natuurlijk een zwak voor deze prachtige Eenden, dus moest ik wel stoppen en ze proberen mooi vast te leggen. De mannetjes hadden het voorjaar in hun bol en maakte balts geluiden en bewegingen. Van 1 man had ik een hele serie foto’s gemaakt om als filmpje achter elkaar te zetten, maar dat werd minder leuk dan ik dacht: volgende keer echt filmen dus. Op de plek waar de Eiders zwommen lag er een soort dijkeilandje met daarop een hut. Misschien dat er van daaruit meer te zien was? Ik ben naar de hut gelopen, maar dat bleek onnodig: de hut was afgesloten en vanaf het eiland bleek niet heel veel meer te zien te zijn dan vanaf het fietspad. En ik was er natuurlijk met een missie…<\/p>\n
\nEerst fietste ik verder richting Nes en hoorde een Braamsluiper in een smalle struikenrij vlak langs de weg. Ik had om te experimenteren mijn warmtekijker meegenomen en heb geprobeerd de zanger met dit apparaat te vinden. Omdat het eiland aardig vol begon te raken met gasten en deze dus continue voorbij fietsten, voelde ik me een beetje bezwaard de kijker echt te gebruiken en kreeg de Braamsluiper dan ook niet gevonden. Een klein stukje verderop meende ik vlak langs het fietspad een kat in het gras te zien zitten. Ik vind dit heel lieve dieren, maar ben stellig van mening dat ze in huis moeten zitten en niet vrij zouden moeten rondlopen (en daarmee enorme schade aanrichten aan de wilde vogels en zoogdieren). Ik wilde het dier laten schrikken, maar ik was degene die het hardst schrok toen er ineens een Buizerd opvloog. De vogel keek me (terecht) verwijtend aan cirkelde weg en ging een stukje verderop op een paaltje zitten. Ik ben verder gefietst en kon nog een paar mooie vliegbeelden maken nadat de Buizerd het luchtruim had gekozen, waarna ik koers zette richting de Sprinkhaanzangers en Braamsluipers. Een beetje op gevoel en een beetje met navigatie, ben ik van Nes naar Buren gefietst waarna ik nog een klein stukje naar het noordoosten moest. Ik kwam daarbij langs een vakantiepark wat waarschijnlijk de oorzaak was dat de fietspaden steeds voller werden met mensen die “van de natuur aan het genieten waren”. In de weiden ten noorden van het park zaten gelukkig nog de nodige vogels (veel Fazanten! waar ik geen foto’s van heb gemaakt) en kreeg ik een Grutto heel mooi in beeld. Aan het einde van de Grootvaarwaterweg ben ik linksaf geslagen, het Jan Sietjesp\u00e2d op. Ik ben het P\u00e2d een stuk afgefietst, maar hoorde helaas geen Sprinkhaanzangers of Braamsluipers. In een bosje hoorde ik gelukkig wel de zang van een Nachtegaal, wat natuurlijk altijd een feestje is om naar te luisteren. Ik kreeg hem niet in beeld en bedacht dat ik het gebied en het bosje maar eens wat beter moest bekijken; ik had ten slotte ook een warmtekijker bij me… Aan de achterkant van het bosje hoorde ik een Roodborsttapuit zingen die er plezier in leek te hebben verstoppertje met me te spelen. Ik wilde de warmtekijker op de zanger testen (op iets wat ik toch wel kon zien), maar elke keer als ik het op hem richtte, was hij verdwenen en kon ik dus niet zien of het zou werken. Uiteindelijk lukte het wel een gewone foto van hem te maken en ben ik teruggelopen om m’n fiets te halen die ik een stukje verderop in de berm had gelegd om snel te kunnen stoppen voor de Nachtegaal. Toen ik m’n fiets weer had en een klein stukje terug was gereden, stonden er 2 mannen op de plek waar ik de Roodborsttapuit had gezien. Ik wilde stoppen om nog een keer te proberen de Nachtegaal in beeld te krijgen, maar zag toen dat 1 van de mannen een bekende was. Hij was een deelnemer van de excursie \u201cOelen kieken en loeren naar kieken\u201d van Olaf en zou ook vandaag met hem mee zijn gegaan. Ook hij, en een vriend, had bedacht om dan maar zelf te gaan en waren deze ochtend aangekomen op het eiland en zouden er ook overnachten. Zij wilden iets verder het gebied inlopen en vonden het prima als ik een stukje met hen mee zou gaan. Ik kon me nog herinneren dat hij heel goede ogen had en alles veel sneller zag dan dat ik dat, m\u00e9t verrekijker, deed. Boven op een duin hebben we een tijdje staan observeren en de 2 anderen vonden de ene Kiekendief na de andere. Op enig moment zag 1 ven hen een Blauwe Kiekendief, maar ik ben van mening dat het een licht gekleurde man van de Bruine variant was, de soort waarvan we verschillende individuen zagen vliegen. Verder kregen we op die plek een Graspieper, Veldleeuwerik en Torenvalk in het vizier. Omdat ik een missie had, ik wilde Kuifduikers en een Roodhalsfuut op de grote plas met observatiehut gaan zien en als het mogelijk was een de Strandplevier en Dwergstern op het Groene Strand, heb ik afscheid genomen van de 2 en ben weer naar het westen gereden.
\nIk schreef eerder dat ik vaker op Ameland was geweest en dat ik de weg wel een beetje kende, maar nu volgt er een stukje waar ik volledig de weg kwijt raakte… Ik moest richting het westen en dacht dat er een fietspad over de volle lengte van het eiland van oost naar west liep. Als je het ruim neemt klopt dat wel, maar er zaten toch wat afslagen en tricky punten in. En op een afslag annex tricky punt ging het dan ook mis. Ik raakte verdwaald in een soort vakantiepark (wat ik gek vond want er stonden geen hekken omheen of iets dergelijks) en had geen idee meer welke kant ik op moest om bij de plas te komen. Het was er druk er liepen allerlei wegen, maar niet 1 de goede kant op en er leken niet veel vogels te zitten. Kortom: vervelend. Wat wel fijn was, was een Grasmus die ik mooi te pakken kreeg. Ik stond wel voor een soort oprit naar een huisje iets verder afgelegen en natuurlijk vond een bewoner\/gast het nodig te komen kijken wie of wat er daar stond te fotograferen. Ik ben dus maar weer verder gereden en vond het fietspad waarvan ik het vermoeden had dat het naar de plas zou leiden. Ik kon vrij ongestoord (qua vogels, niet qua tegenliggers) verder en kwam bij een nat gebied “binnenduins” onderaan een pad. In eerste instantie wilde ik doorfietsen, maar een Grasmus hield me tegen. Deze zat een stuk verder weg, maar gaf ook een mooi plaatje en omdat ik toch afgestapt was, besloot ik het pad naar beneden af te lopen. Aan het eind leek een kijkscherm te staan, dus misschien was hier wel iets moois te vinden. Het bleek de Kooi van Woldringh te zijn, wat best een mooie plek was, maar vogels zaten er niet. Ik ben dus weer naar boven gelopen en verder gefietst. Een stuk verderop hoorde ik weer de ratel van een Braamsluiper. Omdat het eerder niet gelukt was er 1 te vinden, heb ik hier maar weer in de rem geknepen (enkelvoud want 1 rem deed het niet meer) en heb geprobeerd de zanger te vinden. En deze keer lukte het wel! In een Meidoorn of Sleedoorn boven op het duin zag ik hem. Eerst wat verscholen, maar toch ook een paar keer meer open. Lekker!<\/p>\n
\nHet was nog best een stuk en toen ik eenmaal het duin was overgestoken kwam ik aan bij het Groene Strand waar een bord stond met de mededeling dat het voor een groot deel afgesloten was. Er waren verschillende doorgangen naar de zee vanwaar je het gebied ook zou kunnen overzien. Ik was begonnen te lopen naar de doorgang ten oosten van mij, en kwam onderweg weer een Braamsluiper tegen. Ondanks het dramatisch slechte licht kon ik ook deze man aardig afbeelden en ben ik weer iets verder gelopen. Maar een stukje verder kreeg ik een helder moment: ik begon best moe te worden, ik moest ook weer een stuk teruglopen en dan nog een stuk fietsen naar de boot waarbij ik op de route ook nog hoopte mooie waarnemingen te doen (de 2 mannen die ik eerder tegen was gekomen, wisten te vertellen dat er bij het vliegveldje veel roofvogels te vinden zouden moeten zijn, waaronder een Roodpootvalk). Ik besloot dan ook maar om te draaien met het idee dat ik zeker nog een keer terug moet voor de strandbewoners, en ben weer naar het pad gelopen dat naar mijn fiets liep. Niet ver voor de splitsing in het pad werd het weer even leuk. Voor het eerst die dag hoorde ik een Blauwborst zingen \u00e9n kon hem fotograferen, hoorde ik een Nachtegaal (die ik, uiteraard, niet in beeld kreeg), zat er een Rietzanger uitbundig te zingen en kreeg ik ook een Fitisje mooi in beeld. Daarna was ik snel weer bij de fiets en ben ik weer in oostwaartse richting gegaan met het idee om via het vliegveld te rijden.
\nNet voor de afslag naar het vliegveld, naar het zuiden, zag ik weer een Bruine Kiekendief op grote afstand en ik heb even staan wachten of hij misschien dichterbij zou komen. Dat deed hij niet en dus kon ik weer verder. In de velden rondom het vliegveld zag ik helaas niets. De Roodpootvalk bleef voor mij nog even een ongeziene soort, maar daardoor kon ik wel een kleine omweg nemen. Ik besloot door te rijden tot de Waddendijk en vandaar verder naar het oosten, naar de boot, te rijden. Dat bleek een goede keuze te zijn. Ergens langs de Vogelweg (hoe toepasselijk) vlogen verschillende Oeverzwaluwen rond. Er was een zandwal waar de vogels bezig leken nesten te bouwen en ik ben er een tijdje blijven staan om ze te bekijken. Ook dit zijn zo’n leuke vogels en ik kreeg de kans ze vliegend vast te leggen, met nestmateriaal en gaten observerend.<\/p>\n
\nHet was een heerlijke dag en met het zien van de Roodhalsganzen kon ik 1 van de wenssoorten weer mee naar huis nemen. Jammer was natuurlijk wel dat ik de nodige tijd kwijt was aan het (verkeerd) fietsen en aan het zoeken naar interessante waarnemingen. Het was zeker een geslaagde dag, heerlijk om weer eens op Ameland te zijn, maar een volgende keer hoop ik dat het toch onder leiding van Olaf zou kunnen om er nog meer uit te halen…
\n <\/p>\n