\t\t\t\t\u266aWe gaan naar Frankrijk…\u266a De tijd was weer aangebroken voor, bijna, onze vaste trip naar Frankrijk. We gingen deze keer maar een week, maar omdat we alles nu wel kennen, was dat precies genoeg. Wel gaf de korte tijd me iets minder gelegenheid om opzoek te gaan naar vogels, maar omdat het al de 5de keer was dat we hier waren, de 3de keer in mei, had ik natuurlijk al heel veel gezien en kunnen fotograferen en heb ik me beperkt tot soorten die ik nog niet had, of waarvan ik het altijd leuk vind om ze te fotograferen.<\/p>\n
Direct de 1ste dag zat er een Zwarte Roodstaart hoog op het dak van de schuur te zingen en dit was weer \u00e9cht zo’n mooi mannetje in 50 tinten grijs. Ik heb dan ook direct de fotospullen uit de koffer gehaald en kreeg hem al aardig in beeld. Dat was in ieder geval een goede start! Daarna heb ik het een aantal dagen rustig aan gedaan, maar heb wel oren en ogen open gehouden om te weten wat er zoal allemaal rondvloog en zong. Het viel me op dat een aantal echte voorjaars\/zomervogels nog niet echt aanwezig leken. Ik hoorde geen Wielewalen en niet de Orpheusspotvogel en ook hoorde ik nauwelijks Nachtegalen. Van deze laatste zat er wel \u00e9\u00e9ntje dicht bij ons huisje en hoorde ik regelmatig zingen. Helaas kreeg ik hem nooit in beeld…
\nNa een dag of 5 vond ik dat ik wel weer een keer kon gaan. Vorig jaar had ik in het stadje Ebreuil bij de brug over de Sioule heel kort een Grote Gele Kwikstaart gezien. Ik had geen fotospullen bij me, waar ik natuurlijk veel spijt van had, en bedacht toen dat ik er ooit een keer terug zou moeten gaan. En dat ooit was vandaag, 4 mei. Vorig jaar zag ik hem aan de oostkant van het riviertje, dus ging ik daar eerst maar even kijken, en: zag hem meteen! Ik ben toen naar de oever gelopen en heb een hele tij staan wachten, zoekend in de richting vanwaar ik hem heen zag gaan. Na een behoorlijke tijd kwam hij kort weer terug en tegen de tijd dat ik alles klaar had staan, was hij weer gevlogen… Ik besloot daarop dat ik naar de westkant van de brug moest gaan en ben dus teruggelopen en na een redelijk korte tijd vond ik hem weer. Nu kreeg ik hem vaker in beeld, op afstand maar toch, en kreeg ik ook de gelegenheid hem te fotograferen, waarbij de eerste foto, waar hij op een pijler van de brug zit, ik al heel geslaagd vond.
\nIk ben wat verder stroomafwaarts gegaan en zag 2 verschillende exemplaren verschillende keren in beeld, maar de afstand bleef eigenlijk net te groot. Terwijl ik zo bezig was met de Kwikstaarten, hoorde ik om mij heen natuurlijk ook de nodige zang, waaronder een Zwarte Roodstaart. Toen ik een keer opzij keek, bleek deze redelijk in de buurt op een afgezaagde boomtak te zijn gaan zitten en leverde ook hij nog even aardige plaatjes op. Maar ik hoorde niet alleen de Zwarte Roodstaart zingen. Op een bepaald moment hoorde ik een zang welke ik niet kende. Het klonk zeker aardig, een beetje weifelend of bescheiden, maar ik kon de drang niet weerstaan om op zoek te gaan naar de zanger. Het duurde best eventjes maar toen ik hem zag, kon het ook bijna niet anders: het was de Grote Gele Kwikstaart zelf die halverwege de Sioule uit volle borst aan het zingen was. Ondanks de afstand heb ik ook hier verschillende plaatjes van gemaakt en ben ik tevreden weer naar ons huisje gereden. Toen ik op het toegangsweggetje naar de camping zat en ik heel rustig reed, een paar dagen eerder vloog er een Groene Specht uit de berm langs dit weggetje weg: je weet maar nooit…, hoorde ik de inmiddels overbekende ratel van de Cirlgors. Natuurlijk moest ik stoppen om te proberen hem te vinden en dat lukte ook nog. Maar wat het meest bijzonder was, was: hij bleef zitten zingen! Het licht zat, letterlijk, wat tegen, maar ik ben heel blij dat ik deze schuwe zanger heb weten vast te leggen. Samen met de Grote Gele Kwikstaart maakte hij de dag compleet!<\/p>\n
Maar… Zoals ik al schreef was bij de Kwikstaart de afstand eigenlijk hele tijd iets te groot. Nou waren we met het hele gezin een paar dagen eerder naar de Gorges de Sioule geweest. Dit is een kloof die de Sioule in de loop der tijd uitgesleten heeft en een prachtig landschap op heeft geleverd. We hadden daar een kasteel willen bezoeken, maar dat bleek gesloten en omdat het mooi weer was, hebben we een picknickstrandje bezocht aan de oevers van de Sioule. En tot mijn grote vreugde (en frustratie, want ik had natuurlijk geen spullen bij me…) bleken er hier ook Grote Gele Kwikstaarten te zitten en de buren bleken Waterspreeuwen! Daarom ben ik de volgende dag, 5 mei, naar dit strandje gereden en heb nogmaals mijn geluk beproefd. Al heel snel kreeg ik ze goed te zien en de afstand was hier zeker een stuk kleiner. Alleen was het licht (en het ontbreken daarvan aan de overkant van de rivier) een heel moeilijke factor en moest ik al m’n kennis gebruiken om tot redelijk resultaten te komen. Uiteindelijk denk ik dat ik wel geslaagd ben, maar het kan altijd beter… Nee hoor, ik ben best tevreden. Ook omdat de Waterspreeuw zich verschillende keren mooi liet zien \u00e9n horen (hij heeft een heel mooie zang) en ik getuige mocht zijn van de versierpogingen van een heel actief mannetje. Ook de Kwikstaarten hadden nog steeds het voorjaar in hun hoofd, en ik zag vader en moeder al weer aan gezinsuitbreiding denken terwijl de jongen nog om hun heen om voedsel zaten te bedelen…<\/p>\n