21 Juni
Deze zaterdag was er weer eens gelegenheid om bij onze collega en haar man in de Loenermark langs te gaan. Het was weer erg warm, maar vorig jaar had ik het geluk gehad om een Draaihals bij hun in de buurt te zien, dus dat wilde ik nog maar eens proberen. Onze dochter kan zich altijd prima vermaken met de paarden, dus toen zij de IJslanders lekker aan het poetsen was, ben ik gaan wandelen.
Jaap had me verteld dat ik een pad kon volgen, wat eigenlijk niet toegestaan was omdat het afgesloten was om wandelaars en mountainbikers te weren om Slangen en Hagedissen te beschermen, maar als ik voorzichtig was kon ik er prima lopen. Ik wilde graag langs de bosrand lopen die tegenover hun huis loopt, omdat ik daar ook al eens Nachtzwaluwen gehoord had. Op weg naar de Draaihals kon ik deze dan mooi meepikken en was mijn dag weer goed…
Het liep een beetje anders. Natuurlijk kun je niet zo 1-2-3 Nachtzwaluwen, zo’n beetje de best gecamoufleerde dieren die er zijn, vinden en dus hoe goed ik ook zocht, alle takken observerend en onder bomen zoekend, de Nachtzwaluw bleef voor mij verborgen. Dan maar doorlopen naar de plek waar ik vorig jaar de Draaihals had gezien. Die plek lag vanaf waar ik was, nét voorbij het vennetje, een klein stukje lopen dus nog. Ik ben achter het vennetje langs gelopen en kwam toen bij de plek van de Draaihals. Ik heb een tijdje verdekt opgesteld staan wachten, maar ook de Draaihals blonk uit in afwezigheid. Ook bij de plek waarvan Jaap wist dat er een Draaihals 2 jaar geleden gebroed had, verscheen er helaas geen.
Ik besloot maar weer terug te lopen, het was eigenlijk toch een beetje te warm en vogels leken er vandaag niet te zijn. Ik ben teruggelopen via de voorkant van het vennetje en heb de Libellen een tijdje staan observeren. Op het moment dat ik bedacht dat het misschien wel weer leuk was om te proberen weer wat vliegbeelden van deze snelle jagers te maken, zag ik iets door het water glijden. Ik had hier al eerder een Ringslang gezien, dus ik was direct op m’n qui-vive. En ja hoor: een koppie verscheen boven het wateroppervlak tussen de Waterleliebladen en zwom er een Ringslang niet ver voor me! Wat geweldig! Hij leek snel weer verder te zwemmen, maar hij draaide zich om en kwam juist een stukje dichterbij. Ik ben heel stil blijven staan en het lukte me om een aantal leuke foto’s te maken. De slang gleed half op een Lelieblad waarbij ik hem extra mooi kon zien. Wat een heerlijk moment! Nadat het dier mij even goed geobserveerd had, gleed hij weer terug in het water en zwom rustig weg. Ik moest even bijkomen van deze prachtige ontmoeting en daarna ben ik me gaan richten op de Libellen. Er vlogen verschillende Grote Keizerlibellen en ook zag ik enkele Viervlekken. Het kostte natuurlijk de nodige tijd en ontelbaar veel klikken, maar het was me gelukt om van de Grote Keizerlibel een paar mooie vliegbeelden te maken. Over mooie dieren gesproken!
Daarna ben ik weer terug naar het Kleine Huisje op de Hei gelopen via het “verboden pad”. Alles wat ik nog in beeld kreeg was een Sprinkhaan, het Zoemertje. Hoe goed ik dus ook zocht op de weg terug, ik kreeg geen Nachtzwaluwen te zien. Toch heel blij met wat ik wel te zien had gekregen, kwam ik aan bij Jaap. Ik heb meteen de foto’s van de Ringslang laten zien bij een lekker glas limonade, waarna we weer naar huis zijn gereden. Misschien heb ik niet gevonden wat ik zocht, maar het warme ontvangst door Jaap en onze collega en de gezelligheid maakten het al een geslaagde dag, maar natuurlijk ook het zien van de Ringslang en het kunnen vastleggen van de vliegende Grote Keizerlibel, maakte het bezoek weer zeer de moeite waard!
27 Juli
Zondag 27 juli kreeg ik een herkansing voor de Nachtzwaluw. Onze dochter en ik waren weer welkom bij Jaap en zijn vrouw om met Paarden bezig te gaan en ik had m’n fotospullen weer meegebracht voor een herkansing. Het werd helaas een herhaling van ons vorige bezoek: ik ben niet helemaal doorgelopen naar het vennetje omdat ik weinig hoop had op de Draaihals, maar in de bosrand vond ik ook weer geen Nachtzwaluw. Toen ik vrij snel weer terug bij het huisje was, werd m’n aandacht wel getrokken door een vrij grote roofvogel. Toen ik hem beter bekeek, kon ik het bijna niet geloven: het was een mannetje van de Bruine Kiekendief. Hij vloog rustig over de hei en de weide bij het huisje en zo kon ik hem prachtig zien en fotograferen. Wat een onverwachte soort!
Toen we op het terras zaten te praten vertelde Jaap over een Roodstaart die hij ook regelmatig rondom het huis zag. Hij had het nog niet gezegd of een Gekraagde Roodstaart verscheen in een struikje achter mij en ging later op de afrastering van de weide zitten. Ik houd altijd m’n spullen paraat voor dergelijk verschijningen en daarom lukte het ook deze mooie soort vast te leggen.
M’n dochter had weer heerlijk met de paarden bezig kunnen zijn en ik had weer een paar mooie plaatjes van prachtige vogels. En zo was het weer een geslaagd en gezellig bezoek geworden!
