Dag 6
Toen ik in december 2016 het boek van Biotope binnen gekregen had, heb ik het van voor naar achter en weer terug doorgelezen en uitgeplozen. Dus toen ik in maart 2017 voor de eerste keer naar Varanger afreisde, was ik behoorlijk op de hoogte van waar ik allemaal heen moest gaan en wat ik er ongeveer zou kunnen verwachten. De jaren erna heb ik elke keer voordat ik vertrok weer door het boek gebladerd en stukken gelezen om me te inspireren en op te frissen.
En zo had ik dus ook een aantal keer gelezen over een wandeling die je er (in het voorjaar/zomer) zou kunnen doen waarbij je bij een waterval zou uitkomen waar misschien de nationale vogel van Noorwegen, de Waterspreeuw, te vinden zou zijn. De wens deze wandeling een keer te gaan uitvoeren (met natuurlijk de hoop de Waterspreeuw dan ook te gaan zien) had ik al een hele tijd en voor dit jaar had ik me voorgenomen om hem dan ook daadwerkelijk te gaan doen. Nou was er alleen een klein probleem..: voor het eerst was ik het boek ban Biotope vergeten en wist ik echt niet meer waar het startpunt van de wandeling was. Omdat het gisteren zo laat was geworden, had ik iets langer geslapen en zag ik de eigenaren van het hostel gelukkig nog. Ik vroeg ze of ze nog een exemplaar van het boek hadden, wat gelukkig het geval was, en zo kon ik de wandeling opzoeken en wist ik waar het beginpunt zou zijn. Met deze kennis gewapend ben ik om 11 uur in de auto gestapt en heb koers gezet naar het oosten, richting Kramvik.
Het was even goed opletten toen ik in de buurt van het parkeerplaatsje kwam, maar ik vond hem, parkeerde de auto en moest de weg oversteken om het “pad” te vinden. In het begin was het paadje nog wel duidelijk, maar iets verderop werd het redelijk onduidelijk en waren het meer Rendiersporen die ik volgde. Maar goed, vol goede moed ben ik begonnen aan de wandeling en het was heerlijk. Met vogels begon het een beetje zwakjes met een voorbijvliegende Moerassneeuwhoen en eentje op het dak van een schuurtje in veel te hard licht, maar al vrij snel hoorde ik de weg niet meer en was het er heerlijk stil. Het pad volgde de Grunneselva en het ruisen van het water en de wind was het enige dat ik hoorde. Het was dan ook het enige dat ik hoorde… Pas na een klein half uur lopen kreeg ik eindelijk weer vogels te zien. Een koppel Kleine Jagers zat me wat op afstand aan te kijken en iets verderop zag ik een Bontbekplevier in het dalletje van de rivier zitten.
Kramvik in motion…
Ik vervolgde mijn weg, moest daarbij regelmatig een heuvel beklimmen of een achtergebleven sneeuwveld oversteken, maar ik vond het heerlijk. Na een klein half uur wandelen kwam ik aan bij een (de?) waterval.
Het was niet de meest spectaculaire die ik ooit gezien had, maar hij was zeker wel mooi om even bij stil te staan. Nadat ik wat verder de echte Toendra in kwam, verschenen er verschillende Kleine Jagers. Een licht en een donker exemplaar hielden me goed in de gaten en terwijl ik bezig was de lichte op de foto te zetten en me daarna omdraaide om te kijken waar hij precies heenvloog, dook het donkere dier van achter me recht op me af! Ik schrok daar best van maar vond het ook wel heel erg gaaf. Zo’n imposante verschijning op maar een paar meter afstand… Gelukkig bleef het bij deze ene aanval… Het zijn echt heel indrukwekkende dieren… Kleine Jagers bleef ik daarna met regelmaat zien, lichte en donkere varianten en een tussen-model van best weer heel dichtbij.
Nadat ik een wat serieuzer heuvel had beklommen, ging ik natuurlijk weer wat naar beneden, maar stuitte daar op een wat mindere verrassing. Er stond behoorlijk wat (smelt)water en ik kon geen droge route vinden door de hoge begroeiing. Vanaf de heuvel had ik gezien tot waar ik zou willen lopen. De rivier maakte een stuk verderop een bocht naar rechts en ik wilde in ieder geval zien wat er na die bocht zou komen. Misschien dat daar een grotere waterval zou komen? Maar goed, ik moest dus door het water om tot daar te komen en was wel heel blij dat ik mijn schoenen voor vertrek nog even extra ingevet had. Met redelijk droge voeten kwam ik voorbij het dras-gebied om daarna weer een heuvel te moeten beklimmen. Het uitzicht vanaf deze heuvel was misschien niet heel spectaculair, maar de weidsheid en rust die het uitstraalde maakten veel goed. En zo kwam ik langzaam steeds dichter bij de plek waar de rivier afboog. Nét voor dat punt moest ik wel stoppen voor een IJsgors die bovenop een pol uitbundig zat te zingen. Iets later zat hij vlak voor me en kon ik lekkere foto’s van hem maken. Ik ben weer verder gelopen en kwam uiteindelijk uit voorbij de bocht en daar bleek een aantal meren te liggen. Misschien waren het wel heel brede uitstulpingen van de Grunneselva maar het zag er prachtig uit. Vlak bij de plek waar ik uitkwam bij het voorste meer, zag ik meteen een aantal Grauwe Franjepootjes. Ik ben snel gaan zitten en heb geprobeerd wat dichterbij te “sluipen”. Ik kon tot behoorlijk dichtbij komen en kon dus ook fantastische plaatjes maken van deze heerlijke druktemakers. Vanaf heel ver hoorde ik het geluid van Wilde Zwanen. Ook echt zo’n geluid wat in deze omgeving hoort. Ze zaten bij een volgend meer, maar ik heb niet de moeite genomen naar ze toe te gaan. Ik heb ze vanaf de plek waar ik zat op de foto gekregen en vond dat wel even goed. Ik heb m’n spullen om me heen gelegd, ben een beetje gaan liggen, heb een boterham gepakt en heb heerlijk zitten lunchen op de toendra met een allerlei aan vogels om me heen. Wat wil een mens nog meer..?
Regelmatig hoorde ik Watersnippen om mij heen baltsen en zelfs hoorde ik weer het galopperen van een Bokje. De eerste kreeg ik verschillende keren op de foto, de tweede kreeg ik natuurlijk helemaal niet te zien, maar ik was heel blij er weer 1 te horen! Ik zo heb ik een hele tijd tussen de struikjes aan het water gelegen en zoveel mogelijk alles om me heen tot me genomen. Terwijl ik over het water aan het staren was, zag ik in de verte iets zwemmen. Het was een koppel IJseenden en natuurlijk moest ik hen vereeuwigen. Ik werd daarna weer afgeleid door, dit keer, een Kleinste Jager en een Stormmeeuw die overvlogen. Toen ik mijn blik weer even op het water kon vestigen, bleken de IJseenden iets dichterbij gezwommen te zijn. Waar zouden ze uitkomen? Lang kon ik daar niet bij stilstaan want ik hoorde behoorlijk in de buurt weer een baltsende Watersnip. Camera weer in de “paniekstand” en omhoog richten… Het was hard werken daar op de toendra… En de IJseendjes waren weer wat dichterbij gekomen. Ik besloot de focus nu even volledig op hun te leggen en elke keer dat zij onderdoken, kroop ik iets meer naar de rand van het water. En zo kwam ik behoorlijk dichtbij en kon ik het koppeltje prachtig vastleggen. Helemaal goed!
Daarna heb ik m’n spullen weer verzameld en ben de weg naar de auto weer gaan volgen. Ik wist natuurlijk nu wat me te wachten stond en hoe ik het beste kon lopen. Nadat ik wat lastige stukken gehad had, het drassige gebied en een hogere heuvel, kwam ik bij een stuk waar grote roze rotsen verspreid lagen. Aan de rand hiervan hield ik even stil om de route te bepalen toen ik links van me ineens iets zag vliegen.
Ik moest even goed zoeken, maar maakte een sprongetje toen bleek dat het een Sneeuwgors was. Hij zat lekker in z’n zomerpak en was sprankelend wit met zwarte vleugels. Ik vind ze zo mooi in dit verenkleed… Toen ik wat beter keek, bleek dat het om een koppeltje ging. Het vrouwtje zat eerst iets verder weg, maar kreeg ik uiteindelijk ook mooi in beeld. Helaas was het licht een beetje teveel geworden de laatste uren en werden deze man en vrouw behoorlijk overbelicht. Toen ik later de foto’s terugzag, was ik sowieso niet zo blij met het resultaat: het leek of ik de scherpte niet helemaal gevonden had en ze leken een beetje blurrie… Maar goed, het waren wel Sneeuwgorzen en daar was ik natuurlijk wel heel blij mee. Na korte tijd vlogen ze weg en ben ik weer verder gelopen. Ik passeerde een meertje aan de rechterkant wat me op de heenweg niet eens opgevallen was. Er zwom een paartje Roodkeelduikers op dat ik vanaf wat afstand kon vastleggen. Weer aangekomen ter hoogte van de waterval heb ik wat moeite genomen ook deze zo mooi mogelijk te fotograferen. Daarvoor ben ik een sneeuwplak opgelopen, maar omdat ik bang was dat het misschien zou afbreken, ben ik maar niet helemaal tot de rand gegaan. Hier bleek het zonlicht juist een mooi effect te geven en over deze foto’s was ik dus best tevreden. Ik heb er vanaf dat punt nog verschillende van de omgeving gemaakt, onder andere met het Fjord op de achtergrond, en wilde net doorlopen toen ik een Bontbekplevier op de sneeuw zag. Toch weer iets anders dan op het strand. Op het moment dat ik me omdraaide, zat er ook een Bontbekje aan de rand van het plateau waar ook de sneeuwplak op lag. Na ook hem vast gelegd te hebben, ben ik weer verder stroomafwaarts gegaan en zag bij een steeds wijder wordende Grunneselva 2 Wintertalingen vliegen. Ik kreeg ze mooi in de vlucht te pakken waarbij de groene spiegels heel mooi te zien zijn. Nadat ze geland waren, heb ik het mannetje ook nog zittend vastgelegd waarna ik het laatste stuk naar de auto zonder oponthoud gelopen heb. Ik was ontzettend blij dat ik de wandeling gemaakt had. Landschappelijk was het misschien niet heel spectaculair, maar de rust, en nog meer de vogels natuurlijk, maakten het absoluut de moeite waard!
Weer aangekomen bij de auto ben ik wat gaan eten en drinken en stond een beetje om me heen te kijken. Ik had mooi uitzicht over het Fjord en opeens zag ik iets voorbij flitsen in m’n linker ooghoek. Direct schoot er door m’n hoofd: “Waterspreeuw!” waarop ik de lunch dus weer weggelegd heb om snel naar het water te lopen en te gaan kijken wat het zou kunnen zijn geweest. Bij het parkeerplaatsje loopt de hoofdweg over een bruggetje over de Grunneselva en deze mondt 300 meter verderop uit in het Fjord. Ik heb snel de camera weer ter hand genomen en ben naar het riviertje gelopen. Heel voorzichtig heb ik over de rand gekeken, maar zag zo snel niets zitten. Het leek erop dat de vogel gevlogen was. Toen ik richting het bruggetje keek, zag ik wel iets klein bruins rondhuppen. Ik heb toen direct daar de camera op gericht, en wat bleek? Het waren 3 Fratertjes! Ineens, zomaar “out of the blue”, zaten daar ineens drie kleine bruine vogeltjes die ik hier op Varanger altijd zo graag wilde zien! Het lukte me er een paar foto’s van te maken, maar al vrij snel vlogen ze richting het Fjord. Ik had de hoop dat ze misschien nog terug zouden komen, maar die hoop bleek ijdel. Ik heb een klein kwartier verdekt opgesteld zitten wachten, waarna ik langs een weiland met gezellige Schapen ook naar de kust ben gelopen. De Fraters leken verdwenen en de mogelijke Waterspreeuw was ook nergens te zien en daarom ben ik weer terug naar de auto gelopen. Ik heb ook daar nog even staan wachten waardoor ik getuige was van een Koperwiek die zijn zangpost bovenop een afrasteringspaal had gevonden. En met een foto van een Paarse Strandloper heb ik afscheid genomen van Kramvik en ben in de auto gestapt heb deze gekeerd en ben teruggereden naar Komagvær om daar nog maar eens te gaan kijken of er nog iets moois te zijn zou zijn.
Dwergmeeuw op jacht
De donkere lucht deed het al een beetje vermoeden, maar toen ik bij Komagvær aankwam regende het. Ik vond dit niet zo erg: vanwege de bewolking was het licht weer wat gedempt en ik wilde heel graag proberen de Dwergmeeuw iets beter te fotograferen dan het tot nu toe gelukt was. Na 2 kilometer rustig gereden te hebben kwam ik ongeveer ter hoogte van het grijze huisje (stond te koop…) en zag daar een Moerassneeuwhoen druk doende een stofbad te nemen. Omdat het wat harder was beginnen te regenen moest ik de auto in een onmogelijke bocht zetten om niet drijfnat te worden, maar toch de Hoen te kunnen fotograferen tijdens dit leuke schouwspel. Het zand spatte alle kanten op terwijl de regen langzaam op hem neerdaalde. Hij zal wel lekker schoon geworden zijn… Ik heb hem met rust gelaten en ben weer doorgereden. Zonder tussenstops kwam ik aan bij de Kemphanen-plek waar een Nederlandse auto geparkeerd stond. Ik heb m’n statief en alles uitgeladen en op het meer aan de linkerkant gericht om de Dwergmeeuw te kunnen “pakken” zodra hij zich zou laten zien. De eigenaar van de auto bleek een man uit Friesland te zijn die enorm bereisd was.
Hij was een freelance scheepsmeubelmaker en had blijkbaar tijd en geld genoeg om alle uithoeken van de Wereld te bezoeken. Hij vertelde over z’n reizen en connecties op de Falklandeilanden, de reis naar South Georgia die hij gemaakt had en nog veel meer. Ik kan niet ontkennen dat ik best jaloers was op alles wat hij gezien had, maar kon ook de gedachte niet onderdrukken dat hij best alleen leek… We hebben een hele tijd staan praten en werden, gelukkig, regelmatig onderbroken door wat vogels die achter ons in de struiken aan het zingen waren. Het begon met een Koperwiek, gevolgd door een Graspieper die iets verderop ging zitten. Ook streek er een Blauwborst neer en nét op het moment dat hij wilde gaan zingen en ik m’n camera op hem gericht had, werd hij verjaagd door een Fitis die er lekker ging zitten zingen. Het werd daarna weer even wat rustiger en we hebben weer verder staan praten. Op een gegeven moment ging de Fries z’n eten klaarmaken (hij had een soort Caddy omgebouwd tot mini camper en had hierin dus ook kampeergerei mee) en ik kon m’n aandacht weer op het meer vestigen. En gelukkig verscheen al vrij snel de Dwergmeeuw. Eerst nog ver weg, maar daarna ook een aantal keer wat dichterbij. Omdat ik per druk op de ontspanknop natuurlijk altijd een serie foto’s maak, bleek later dat ik een aantal keer had kunnen vastleggen hoe het Meeuwtje vliegjes uit de lucht wist te pikken. Behendige jongens, die Dwergmeeuwen! Buiten het jagen op kleine prooien, was het paartje Dwergmeeuwen ook druk met het verjagen van rovers die op de loer lagen. Regelmatig kwamen er Stormmeeuwen lastigvallen, maar natuurlijk werden ze ook door Jagers in de gaten gehouden… Ik hoopte maar van harte dat ze het zouden gaan redden met z’n tweetjes… Op een gegeven moment werden ook de andere Meeuwen opgewonden en toen ik keek naar waar het geluid vandaan kwam van deze opwinding, bleek er een grote roofvogel over te vliegen. Het was wat ver weg, maar ik kreeg haar op de foto en, tot mijn grote verbazing, bleek het een Bruine Kiekendief te zijn. Een soort die ik hier absoluut niet verwachtte en zoals bij latere controle bleek, niet ze noordelijk voorkomt…
De Friese wereldreiziger ging na het eten een stuk wandelen en ik had de plek even voor mezelf. Het was ondertussen al een tijdje prachtig weer geworden en ik heb er enorm staan genieten van het uitzicht en de rust. Daarbij hield ik natuurlijk wel de hele tijd ogen en oren open en daarom zag ik in m’n rechter ooghoek ineens iets in de buurt landen. Op het moment dat ik die kant opkeek, was ik volledig verbaasd: er was een Strandleeuwerik geland op de grote steen die de rand van de parkeerplaats markeert. Er zat ineens een Strandleeuwerik! Een Strandleeuwerik! Ik wist niet hoe snel ik, voorzichtig, mijn camera moest draaien om dit unieke moment vast te leggen. Maar het was me gelukt. Ik stond als versteend en daarom leek de vogel ook geen haast te maken om te vertrekken. En zo kreeg ik eindelijk een paar foto’s van deze geweldige soort die ik zo graag wilde maken. En toen ineens vertrok hij weer en was ik weer even “alleen”. Omdat m’n camera toch die kant op gericht stond, heb ik wat foto’s gemaakt van de Kemphanen die een beetje in actie leken te komen. Daarna heb ik alles weer op het water gericht, want daar bleven de Dwergmeeuwen ook rondvliegen en liet ook een koppel Kuifeenden zich even zien. Toen ik een Fitis uit volle borst achter me hoorde zingen, heb ik me weer omgedraaid om ook hem een fotomomentje te gunnen. De Blauwborst die zijn zangpost weer even kon gebruiken, profiteerde daar ook even van mee. Om 7 uur heb ik nog een laatste foto van de Dwergmeeuw gemaakt die druk was een Kleinste Jager te verjagen en daarna heb ik afscheid genomen van de Fries en Komagvær en ben weer naar Varangertunet gereden.
Ik zou komen eten en had daar zo langzamerhand wel zin in gekregen. Op de terugweg ben ik gestopt om wat sfeerplaatjes van Ekkerøy te maken. De zon scheen prachtig op het (schier)eiland en toen er ook nog een regenboog boven verscheen, was het beeld wel helemaal perfect. Ik heb ook nog even heel kort op het strand gekeken, maar het was alweer laag water en er was niet veel te zien, dus ben ik weer ingestapt en in 1 stuk naar het hostel gereden.
Tijdens het eten kwam Siren, de eigenaresse, even bij me zitten en we waren gezellig aan het praten toen ineens mijn en haar aandacht getrokken werd door een vogel voor het raam bij de birdfeeder. Ik had geen camera bij me, dus ik kan het niet laten zien, maar er was een Gekraagde Roodstaart in het boompje gaan zitten. Het duurde ongeveer 5 seconde en toen vloog hij al weer verder. Siren en ik hadden het allebei gezien en raakte amper uitgepraat over wat we daarnet zagen. Deze soort had ik hier zeker nog niet gezien of gehoord. Wat een afsluiting van een alweer een overweldigend prachtige dag! De wandeling over de toendra met aanvallende Kleine Jagers en de drukdoende Franjepootjes, de relaxte IJseenden en de baltsende Watersnip en Bokje. De volstrekt toevallige ontmoeting met het Sneeuwgors paartje en natuurlijk de totaal onverwachte Fraters. En dan ook nog die geweldige Dwergmeeuw en als klap op de vuurpijl een Strandleeuwerik. Nee, ik kan met zekerheid zeggen: veel beter dan dit kan het niet worden…
