Tussen 12 november 2013 en 13 februari 2014 was heel vogelend Nederland te vinden op een onooglijk stukje Zwolle. Waarom waren zij allemaal daar…: een treinmachinist had een, opeen Sperweruil lijkende, vogel gevonden. En wat bleek: het was een Sperweruil! De vogel liet zich prachtig zien en de meest mooie foto’s kwamen vanuit de Overijsselse hoofdstad.
Op een gegeven moment bleek hij wel even te blijven zitten en heb ik heel kort overwogen of ik ook niet eens die kant op moest gaan om deze prachtige soort eens in het echt te zien. Ik heb besloten het niet te doen. Eigenlijk zie ik de vogels veel liever in hun natuurlijke omgeving en zou ik dus veel liever naar het noorden trekken om te zien of ik hem zou kunnen vinden op 1 van de toppen in het Taigawoud of, als dat niet zou lukken, op de top van een elektriciteitsmast.
En ik kreeg de mogelijkheid! Toen ik in 2019 mijn 2de bezoek aan Varanger bracht, heb ik een tocht gemaakt die door uitgelezen Sperweruilengebied ging (volgens Birding Varanger: The Biotope guide to the best bird sites in Arctic Norway, van Biotope). Ik heb letterlijk elke boomtop en elke elektriciteitsmast gezien, maar geen Sperweruil…
Natuurlijk was ik best teleurgesteld dat ik hem niet kon vinden en kreeg zelfs een beetje spijt dat ik indertijd niet naar Zwolle ben afgereisd, maar ja: je bent nou eenmaal niet op bezoek in een dierentuin en de dieren hebben een behoorlijke ruimte…
In maart 2022 kreeg ik gelukkig een nieuwe kans. Ik was (eindelijk) weer in de gelegenheid naar Varanger af te reizen en kon tijdens dat verblijf ook naar de noordkant van het schiereiland gaan. Deze tocht is de tocht door het Sperweruilenhoofdkwartier en dus ben ik er langzaam rijdend, elke boomtop en paal afspeurend weer doorheen gereden. En toen ik bijna de weg op zou rijden, de hoogvlakte op, viel mijn oog op een bolletje bovenin de top van een kaal berkenboompje. Ik ben direct gestopt en het was waar: een Sperweruiltje zat me vanuit de top stoïcijns aan te kijken!
He Uiltje bleef prachtig zitten en zo kreeg ik de gelegenheid hem in verschillende poses en tegen verschillende achtergronden te fotograferen.
Op de terugweg zag ik een 2de exemplaar op een elektriciteitsdraad zitten. Hoe mooi kon het zijn? Twee(!!!) Sperweruilen op een dag!
En zo blijkt maar weer: geduld wordt beloond!
