Toen ik voor Sinterklaas het Spectrum Natuurgids: Vogels in West-Europa kreeg, ging er een wereld voor me open. Een prachtige, kleurrijke wereld, maar wel een schijnbaar onbereikbare wereld…
De Taiga… Dat moest toch iets fantastisch zijn: eindeloze wouden, bijna ondoordringbaar waar de meest schitterend gekleurde vogels leefden…
De onbereikbaarheid bleef lang, totdat ik in maart 2017 naar noord Noorwegen ben geweest. Nadat ik geland was in Kirkenes ben ik eerst iets naar het zuiden gereden waar ik steeds dieper de Taiga in ging. Het was inderdaad een zeer uitgestrekt loofbos, niet zo ondoordringbaar als ik gedacht had, volop in de sneeuw. Ik had besloten naar een natuurcentrum te gaan omdat ze daar een birdfeeder zouden moeten hebben, waar de Taigavogels volop op af zouden moeten komen. Dit was helaas niet echt het geval. Er zaten enkele Huismussen en Groenlingen (ook mooi), maar niet de Taigabewoners waar ik zo op gehoopt had. Omdat het steeds harder begon te sneeuwen verdween eigenlijk ook alle kleur en bleek het toch niet zo idyllisch als het beeld wat ik jaren geleden in mijn hoofd gevormd had.
Gelukkig kreeg ik een 2de kans. In maart 2022 ben ik weer naar Varanger gegaan, maar deze keer had ik besloten eerst naar Finland te gaan, de échte Taiga in. Vanuit Kirkenes ben ik naar Kaamanen gereden en reed ik continue door onafzienbare uitgestrekte naaldwouden. Dit was de Taiga die ik voor ogen had, nu de kleuren nog…
Het hotel waar ik zou verblijven was gespecialiseerd in vogeltoeristen en hadden ook de nodige feeders rond het hotel geplaatst. Jammer was dat het leek dat ze mijn komst vergeten waren en gesloten waren, heel fijn was het dat op een grote hoop sneeuw ze een grote berg zonnepitten gestrooid hadden waar een grote groep verschillende vogels op af was gekomen. En daar was het, de kleur van de Taiga!
Op de feeder zat een grote groep Haakbekken, misschien wel de meest kleurrijke soort van deze gebieden. Er zaten rode mannetjes, gele vrouwtjes en oranje/gele juvenielen. Wat een kleuren, wat een pracht! Mijn de-tour bleek dus niet voor niets te zijn geweest en ik heb deze prachtige soort in alle facetten kunnen vastleggen. Niet langer was het een plaatje uit een boek van een bijna exotische vogel in onbereikbare wereld, maar was het werkelijkheid geworden en prijkt de Haakbek in mijn lijst en ben ik weer een geweldige ervaring rijker!
