Al 2 keer ben ik met Olaf Klaassen mee op excursie geweest naar de Rijnstrangen en heb tijdens die excursies een mooi gebied leren kennen en de kans gekregen mooie vogels te zien. Olaf is een bevlogen vogelaar en geweldige gids en weet veel te vertellen over het gebied en alles wat erin leeft. Dus toen ik de kriebels weer begon te krijgen en een keer wat anders wilde dan, en dit schrijf ik met alle respect, de Arkemheense Polder, ben ik op de site van Olaf gaan kijken wat hij in deze tijd van het jaar zoal aan excursies aanbood. Er stonden verschillende leuke excursies op zijn site en omdat ik er al echt even niet meer uit was geweest besloot ik me in te schrijven voor een uitgebreidere excursies: 24 oktober een dagexcursie naar Ameland: lekker uitwaaien… Een kleine week voor het zover was, kregen we een mail van Olaf met de mededeling dat hij iets moest doen wat hij nog nooit gedaan had: hij moest de excursie cancelen vanwege een storm die dat weekend over het land zou trekken. De weersberichten van dat weekend lieten zien dat zijn besluit zeer terecht was: veerdiensten werden uit de vaart genomen vanwege hoogwater en enorm harde wind. Rustig vogels kijken en fotograferen was waarschijnlijk niet echt mogelijk geweest. Er zou een alternatieve datum gezocht worden en in afwachting daarvan bedacht ik dat ik toch wel heel graag iets wilde gaan doen en vond een dagexcursie: “Oelen kieken en loeren naar kieken” kortom: Uilen en Kiekendieven. Wat wil een mens nog meer? Zondag 14 december zou ik kunnen en voor die datum heb ik me dan ook ingeschreven. Een paar dagen voor de datum stuurde Olaf een mail met daarin het programma van de dag.
Zondagochtend om 9uur verzamelden we bij het kerkje van Oud Zevenaar vanwaar we eerst een stukje gingen wandelen, de dijk over om een klein deel van de polder te bekijken. We hoopten op Steenuilen maar vonden die jammer genoeg niet. Wel zaten er grote aantallen Kolganzen en vlogen er een paar Torenvalken rond. De afstand was groot, maar het licht was prachtig wat uitnodigde om de eerste foto’s te maken. Toen we terugliepen naar de auto’s vloog er een groepje Staartmezen over die in een grote boom vlak voor ons heel kort bleef zitten. 1 Daarvan bleef zelfs lang genoeg zitten om hem aardig vast te leggen waarna het hele clubje weer verder vloog.
Bij de auto’s overlegden we nog even hoe we verder zouden gaan. Omdat het einde van de excursie ergens op de Veluwe zou zijn, niet ver van mijn woonplaats, besloten we dat ik een stuk in m’n eigen auto zou rijden en tussendoor, op een volgende bestemming, ik bij Olaf zou instappen om later weer in eigen auto verder te gaan. En met deze afspraak gingen we weer op weg.
Onze volgende stop was midden in het dorpje Herwen. De grote verrassing daar was een groepje Ransuilen dat zich ophield in een aantal enorme Coniferen op het terrein van een lagere school. Olaf wist te vertellen dat iedereen op het schooltje wist van hun aanwezigheid, maar dat er goed mee omgegaan werd en de dieren leken zich er prima op hun gemak te voelen. Natuurlijk was het nooit 100% zeker dat ze er zouden zitten, maar vandaag gaven ze zeker thuis! De anderen hadden ze al vrij snel gezien, maar ik moest echt even zoeken voor ik er 1 zag, maar toen had ik ook wat. Wat zijn dit toch ook weer prachtige dieren. Heel even startte 1 van de vogels een staredown die ik natuurlijk dik verloor. We zijn een tijdje bij de Uilen gebleven en hebben ze vanuit verschillende punten kunnen vastleggen. 2 Zaten wel heel hoog en die foto’s zijn niet al te best, maar voor het idee hoeveel en waar ze zaten toch heel aardig.
Na de eerste “Oelen” zijn we naar, voor mij, bekend terrein gereden. Eerst heb ik de auto ergens neergezet en ben bij Olaf en de anderen in de auto gaan zitten, waarna we doorgereden zijn naar Rouvenen bij Duiven. In dit poldergebied ben ik in 2019 geweest toen ik gevonden had dat er in de winter Ruigpootbuizerds, Buizerds, Patrijzen en Blauwe Kiekendieven gezien werden. De laatste soort was nu ook de grote wens, maar het begon met een aantal Buizerds. Olaf kent de polder op z’n duimpje en na een ontmoeting met bekenden van Olaf die in deze polder tellingen doen, wisten waar we heen moesten om een mannetje van de Blauwe Kiekendief te gaan zien.
Het bleek toch minder zeker dan gedacht, want de vogel leek gevlogen. Wel zat er een groepje Reeën in de verte en vloog er nog verder weg een vrouwtje Blauwe Kiekendief rond. Al was het maar om de naam van deze dag te laten kloppen én omdat het natuurlijk prachtige vogels zijn, heb ik een paar foto’s van heel grote afstand gemaakt. Een Torenvalkje aan de andere kant van de weg kwam een heel stuk dichterbij en de plaatjes van deze vogel werden dan ook een stukje mooier.
Zoals ik al schreef zaten we met z’n 5en in Olafs auto. Een groot voordeel daarvan bleek maar weer eens het grotere aantal ogen te zijn dan wanneer je er alleen opuit gaat, laat staan de kwaliteit van de anderen hun ogen. Regelmatig werd er aangegeven: “Daar links vliegt iets…” of “Is dat dat daar op een kilometer afstand niet een Blauwe Kiek?” Ik was dan vaak alleen nog maar bezig überhaupt iets te zien en na de nodige aanwijzingen kreeg ik het met m’n verrekijker dan ook wel in beeld. Hierdoor kreeg ik echt veel meer te zien en zo eindigden we met een mooie Buizerd bij een boerderij en nog een ring-tail Kiekendief (vrouwtje).
De tijd begon een beetje te dringen en omdat Olaf nog een plek wist waar een grote kans was dat we mannetjes van de Blauwe Kiekendieven zouden kunnen gaan zien, besloten we naar de volgende bestemming te rijden en nadat ik weer was overgestapt in m’n eigen auto, zijn we daar naartoe gereden.
Deze keer stond er weer een Uil op het programma en wel een Bosuil in Oosterbeek. We parkeerden aan de Kneppelhoutweg aan de rand van Landgoed Hemelse Berg, een soort park-bos/bosachtig park en Olaf vroeg of we de Uil al zagen zitten. Na goed kijken (verrekijker!) vonden we de Bosuil in een holte van een boom aan de overkant van een open veld. Snel weer een foto gemaakt om hem maar afgebeeld te hebben, waarna we rustig richting de bosrand zijn gelopen, naar de boom waar de Uil zijn plek had gevonden. Toen we nog op redelijke afstand waren, hebben we even gestopt om de vogel weer nét wat beter te kunnen zien en fotograferen. Een aantal wandelaars stopte ook onder de boom en in eerste instantie leek de vogel zich daar niet heel veel van aan te trekken. Toen wij aankwamen onder de boom was hij alleen verdwenen… Hij leek zich teruggetrokken te hebben in de holte, dus zijn we maar weer richting de auto gelopen. Maar toen we halverwege waren en weer omkeken, zat hij er weer! Tja, we zijn dus weer teruggelopen, weer eerst vanaf de zijkant foto’s gemaakt en toen weer naar onder de boom gelopen, en… Hij was weer weg! Hij leek zich niet thuis te willen geven voor ons en om hem dan ook maar met rust te laten, zijn we echt naar de auto’s gelopen en richting onze laatste bestemming gereden.
De laatste stop was aan een doorgaande weg met uitzicht op het Deelensche Veld. Eerst hebben we aan de rechterkant van de weg gekeken of we wat interessants zagen. Olaf wist te vertellen dat het Deelensche Veld een slaapplaats voor Blauwe Kiekendieven is. Vogels uit een wijde omtrek komen naar dit veld om er te overnachten. Misschien dat zelfs de vogels die we bij Rouvenen zagen ook hier naartoe komen. Hoe fascinerend is dat! Hier was de kans dus groot dat we ook mannetjes zouden zien. Al vrij snel klopte dat ook, maar dus nog aan de kant van Deelerwoud. Deze vogel leek met een ruime boog naar het westen te vliegen en inderdaad te gaan landen op de slaapplaats. Helaas waren we hem al vrij snel kwijt, en daarom zijn we naar de linkerkant van de weg gelopen om het Deelensche Veld af te speuren naar deze mooie vogels. Jammer genoeg werd het al behoorlijk donker en zagen we in eerste instantie niet zo heel veel. Ik denk dat we er zo’n kwartier hebben staan kijken toen heel in de verte er een vogel voor de bosrand vloog, niet veel later gevolgd door een tweede exemplaar. Zij bleven op heel grote afstand en verdwenen ook een beetje in het halfduister. En zo zagen we verschillende keren vogels arriveren om een dutje te komen doen. En tegen half 5 verscheen er een prachtige man wat dichterbij en kon ik ondanks het inmiddels zeer beperkte licht, toch nog een plaatje maken waar ik best tevreden over kon zijn. Daarmee was de excursie dan ook tot een einde gekomen.
Het was weer een zeer geslaagde dag met prachtige vogels, leuke en interessante informatie en interessante plekken om nog eens te bezoeken. Bij de auto’s aangekomen hebben we afscheid genomen en met de uitspraak elkaar hopelijk op Ameland weer te gaan zien, ben ik richting huis gereden. Wat was het fijn weer eens heerlijk buiten te zijn!
