10 Oktober kreeg ik een berichtje van de vrouw van Arie met daaraan vast een prachtige foto van een Wolf. Ze schreef dat zij er nog waren en dat ook de Wolven nog steeds in beeld waren. Ik had die dag helaas geen gelegenheid om ze op te zoeken en was bang dat ik daarmee mijn kans verkeken had. De teleurstelling werd alleen nog maar groter toen ik nog meer foto’s doorkreeg van een prachtige Wolf in sfeervol licht. Toen ik liet weten dat het me die dag niet zou gaan lukken, gaf ze aan dat ik een aantal dagen later ook zou kunnen gaan. Arie was van plan de Wolven vaker te bezoeken, en zo fietste ik op maandag 13 oktober naar onze ontmoetingsplek en zouden we gaan proberen de Wolf te vinden…
Arie vertelde tijdens de fietstocht dat er een plek was waar een roedel Wolven zich gevestigd had. Het was een vrij zekere plek en de kans zou dus groot zijn het machtige dier te zien te krijgen. Het gebied werd doorkruist door een fietspad van waaraf de dieren te zien zouden zijn. In het gebied was een open terrein wat door de Wolven als een soort van corridor gebruikt werd om zich te verplaatsen. Het dier waarvan ik de foto’s gezien had, verplaatste zich over deze corridor en zou zich tegoed doen aan Muizen.
Wolf op jacht…
Na zo’n 20 minuten fietsen kwamen we aan op de plek waar ze zouden moeten zitten. We bleken niet eens de eersten te zijn; er stonden nog 2 personen die van het bestaan van de roedel bleken te weten. We hebben onze spullen, Arie zijn telescoop en ik mijn camera, neergezet en daarna keken we uit over een open stuk in het bos. In eerste instantie waren er geen Wolven te zien. Het duurde ongeveer een kwartier en toen was er in de verte, bemoeilijkt door een dunne mist, vaag een Wolf te zien! Ik had een echte Wolf in het wild gezien! Dat smaakte natuurlijk naar meer en daarom bleven we een hele tijd op deze plek staan. Er verschenen steeds meer dieren op de open plek en op een gegeven moment waren er 8 dieren in 1 keer te zien! Een hele familie had hier zijn thuis gevonden en leken het helemaal goed te vinden.
Ondertussen verschenen er steeds meer mensen op het fietspad. De meesten bleken weet te hebben van de dieren, maar ook kwamen er mensen die toevallig voorbij fietsten en wilden weten waar we toch naar een het kijken waren. Op een gegeven moment stonden er misschien wel 30 mensen naar de dieren te kijken en de dieren leken zich er niks van aan te trekken. De meeste mensen gedroegen zich ook heel netjes: er werd op zachte toon gesproken en de corridor werd vrijgelaten om eventuele dieren de kans te geven te passeren.
Lekkere snack.
Maar wat vaker gebeurt wanneer er meerdere mensen bij elkaar zijn, gebeurde nu ook weer. Een groepje begon steeds harder te praten (“De vorige keer liep hij een meter van me vandaan…” en “ik weet een plek waar je ze nog beter kunt zien, daar zitten ze zeker…” enzovoort enzovoort…) en een enkeling ging ook midden op de corridor staan, misschien in de veronderstelling dat hij David Attenborough was en nóg mooiere foto’s zou kunnen maken. Omdat het weer er ook niet beter op werd, besloten Arie en ik de menigte maar even te verlaten. Er was nog een andere plek waar we zouden kunnen gaan kijken en aangezien deze plek in de buurt van een restaurantje lag, gingen we eerst maar even iets eten en een bakkie doen.
Arie vertelde tijdens het eten dat hij eigenlijk wel blij was met de drukte. Hij had verschillende mensen, groot en klein, door de telescoop laten kijken waardoor mensen heel enthousiast werden vanwege het zien van de Wolf. Op deze manier groeit misschien de sympathie voor de dieren, wat ze natuurlijk heel goed kunnen gebruiken… Natuurlijk vond ook hij het heel vervelend dat er mensen bijzitten die zich niet kunnen gedragen, maar dat zal waarschijnlijk altijd wel zo blijven.
Na een heerlijk ontbijt zijn we naar de volgende plek gereden. Al vrij snel bleek dat er hier niet zoveel te zien was waarop we weer naar de eerste plek gereden zijn. Toen we daar aankwamen, was eenieders aandacht gericht op de bosrand en toen ik begreep waar ik moest kijken, bleek er een Wolf maar zo’n 20 meter verderop te staan! Het bleek de muizenjager te zijn en was druk Muizen te vangen aan de rand van het bos. Hij leek zich niets aan te trekken van de mensen die naar hem aan het staren waren en hij ving zo 2 Muizen terwijl wij toekeken. Het lukte me om er best heel leuke foto’s van te maken en achter elkaar gezet, kreeg ik een filmpje met een kauwende Wolf. Na deze 2 snacks liep hij rustig het bos in en verdween tussen de bomen.
Nadat we nog een tijdje daar gestaan hadden en er eigenlijk niet zo heel veel meer gebeurde, kwamen er signalen dat er een dier gezien zou zijn op de plek waar we eerder geweest waren. Op weg daar naartoe, kwamen we mensen tegen die een ander fietspad insloegen en zij leken te weten dat daar meer te zien zou zijn. En op het moment dat we aankwamen bleek dat inderdaad zo te zijn. De muizenvanger was hier naartoe gelopen en leek dit stukje terrein tot z’n jachtgebied te hebben gekozen. We hebben onze fietsen neergezet en stonden nog niet half toen het dier zich werkelijk prachtig liet zien! Wat een pracht, prachtig dier! De foto’s die ik nu kon maken waren misschien wel BBC-waardig. Ik vind in ieder geval van wel. 
Het lukte me ook nog een filmpje te maken en daarna verdween hij net als eerder weer langzaam uit beeld.
Ik had niet langer tijd om te blijven en toen de boswachter verscheen en andere mensen nogal duidelijk liet weten dat ze moesten vertrekken, was ik alweer op weg naar huis. Thuisgekomen moest ik echt even bijkomen van het “avontuur”.
Omdat er meer mensen op af waren gekomen en de dieren op een voorspelbare plaats zaten, zou je het idee kunnen krijgen dat het niet om “wilde natuur” gaat. Dat is het dus wel. De dieren hebben toevallig een plek gevonden waar wij mensen de mogelijkheid krijgen ze te zien. Met evenveel gemak vertrekken ze ook weer en verdwijnen ze in het uitgestrekte gebied. Het feit dat ze zich niet teveel van mensen aantrekken lijkt misschien ook niet natuurlijk. Ik ben van mening dat de dieren heel goed kunnen inschatten dat ze op gepaste afstand moeten blijven en dat we daarmee prima samen kunnen leven. Ik houd alleen m’n hart vast voor de mensen: ik vraag me af of wij ook zo verstandig kunnen zijn…
Hoe dan ook: ik ben vandaag weer een prachtige diersoort rijker en in de gelegenheid geweest deze magnifieke dieren mooi vast te leggen. Misschien dat het nog wel een keer zal gebeuren: ergens een onverwachte ontmoeting zomaar ergens in het land. Als de Wolf het met ons volhoudt, zou dit best een keer moeten kunnen gebeuren…
Oja: om het verhaal op “mijnvogelverhalen.nl” te mogen plaatsen: ik heb ook nog een Zwarte Specht gezien…
