In de eerste 2 weken van augustus ben ik weer afgereisd naar het zuiden van Frankrijk, naar de Gard om precies te zijn. We waren hier 2 jaar geleden ook naartoe geweest en aangezien het toen goed bevallen was, hadden we besloten weer naar dezelfde plaats, in de buurt van Bagnol-sur-Cèze, te gaan. We hadden wat ruimte over in de auto en daarom was het me gelukt om m’n fotospul mee te nemen. Van de vorige keer wist ik dat het een interessant gebied voor vogels zou kunnen zijn. Ik had er Wielewalen gehoord, Alpengierzwaluwen en Bijeneters gezien, dus wie weet: zou ik met wat leuke foto’s naar huis kunnen komen.
Nou is er natuurlijk wel een nadeel aan Zuid-Frankrijk: het is er over het algemeen heel zonnig en daarmee ook erg warm. Bij aankomst bleek dat inderdaad het geval te zijn. Iets wat de warmte wat minder maakte, was de Mistral die flink aan het huishouden was. We hadden gehoord dat deze wind 3, 6 of 9 dagen waait. Hij was pas net begonnen, dus het zou nog even kunnen duren…
Buiten dat het warm wordt als de zon volop schijnt, is het licht natuurlijk ook knijterhard. Dit alles: de wind, de warmte en het harde licht, nodigde niet echt uit om er opuit te gaan en te gaan fotograferen. Na een wek deed er zich een mogelijkheid voor en deze heb ik niet onbenut gelaten. Mijn dochter is helemaal gek van paardrijden en in de buurt van waar wij zaten was er een manege die hiervoor de mogelijkheid bood. Er moest wel begeleiding mee, wat m’n vrouw op zich genomen had, en daarom had ik zo’n 1½ uur om de omgeving te gaan bekijken en te zien of er vogels zaten.
Ik was nog niet weg bij de manege en een Zwarte Roodstaart verscheen al in beeld. Dat beloofde wel wat, dus vol goede moed ging ik verder. In dit gedeelte van de streek was ik nog niet geweest, dus werd het eigenlijk meer een verkenningstocht. Ik vond wel wat leuke weggetjes richting Goussargues waar ik ook nog een Buizerd in beeld kreeg. Bij de foto’s die ik van deze rover kon maken werd al heel duidelijk dat de omstandigheden inderdaad niet ideaal waren.
Toen het tijd werd om de ruiters weer op te halen, ben ik op het laatst nog even een weg ingereden en zag al vrij snel een vogel op een draad zitten. Heel eerlijk dacht ik meteen: “Bijeneter!” maar toen ik met de verrekijker keek bleek het om een andere soort te gaan. Het was een Scharrelaar! Het lukte om ook van deze nieuwe-op-de-foto soort foto’s te maken waarmee dit uitstapje meteen helemaal geslaagd was! Heel blij kwam ik weer bij de manege waar de ruiters ook net weer aankwamen van een leuke tocht. Zo hadden we allemaal een geslaagde ochtend gehad.
Een paar dagen na de eerste foto-verkenningstocht had ik besloten vroeg op te staan en er een echte vogelochtend van te maken. Het gebied rond Goussargues leek heel interessant en ik daarom ben ik ’s ochtends om 7 uur weer daarheen gereden. Net na het bruggetje over L’ Aiguillon ben ik linksaf geslagen en ben een onverharde weg ingereden zo’n beetje evenwijdig met het riviertje loopt. De vorige keer had ik hier namelijk Wielewalen gehoord, helaas niet gezien, en ik wilde het opnieuw proberen. Ik heb de auto neergezet, ben uitgestapt en hoorde al snel de “Jodel” van de Wielewaal. In een immens hoge, kale Populier op grote afstand, zat een Wielewaal te zingen. Omdat ze me schrikkerig en vliegerig overkwamen, zelfs op grote afstand, durfde ik niet dichterbij te komen en heb een groot aantal foto’s op grote afstand gemaakt. Het bleek dat de boom bij nog meer soorten populair was. Ik zag er ook Appelvinken en een Zanglijster inzitten. Ook verscheen het vrouwtje van de Wielwaal even waarmee ik een mooie verzameling had gekregen. Maar dat licht…
Ik ben weer doorgereden en heb het gebiedje ten noorden van de Aiguillon afgespeurd. Aan de rand van een open veld zat een hele groep Zomertortels. Ook echt heel erg mooi, maar het licht werd nog harder (en daarmee slechter. Ik zal er nu over ophouden…). Iets rechts van waar de Tortels zaten, stond een heel veld met Zonnebloemen en ik zag hier verschillende keren de Zomertortels in landen. Door de best grote afstand, bleek het heel lastig om er 1 in focus te krijgen en toen dat eindelijk lukte, wilde hij niet mijn kant opkijken…
Omdat het allengs warmer werd en het niet leek dat ik heel veel meer zou gaan zien (waar zaten die Bijeneters nou toch??) besloot ik weer langzaam terug te gaan. Ik vond weer een Buizerd in een boompje in de verte en ben een klein bruggetje over gereden waardoor ik bij een braak liggend terrein kwam. Over dit veld liepen ook weer elektriciteitsdraden en ja hoor: ook hier had een Scharrelaar een plekje gevonden! Heel dichtbij komen lukte niet, maar dicht genoeg om een heel aardige foto van deze prachtige soort te kunnen maken. Verscholen in een struikenrij hoorde ik een Fitis zingen en ook deze kreeg ik best mooi afgebeeld.
Terwijl ik bij het veld bezig was, met name om de Scharrelaar een beetje mooi in beeld te krijgen, zag ik vanuit m’n ooghoek, hoog in de lucht een roofvogel vliegen. Al vrij snel had ik in de gaten dat het niet om een Buizerd ging, maar dat ik een Zwarte Wouw in beeld had. Ook heel lekker! Daarna werd ik niet meer opgehouden en kwam vrij snel weer bij de weg richting La Roque-sur-Cèze en vond, uiteraard, op een paar draden weer een Scharrelaar. Het bleek zelfs een koppeltje te zijn en omdat ik deze met een donkere achtergrond kon vastleggen, kreeg ik ze veel mooier gekleurd in beeld. En na zo’n 4 uur vogelen, heb ik daarmee afgesloten. Met deze laatste foto’s was de ochtend weer meer dan geslaagd. Natuurlijk was het zien van de Wielewalen en Zwarte Wouw ook erg leuk, maar de Scharrelaar maakte de dag! Ik
(Maar waar waren die Bijeneters nou toch..???) (Ik realiseer me natuurlijk dat hoogzomer niet een ideale tijd is om te vogelen en de afgelopen weken hebben dat maar weer eens laten zien…)
Oja: we zijn ook nog een dagje naar een kloof geweest om doorheen te wandelen. Het waren Les Concluses Lussan. Optimistisch als ik ben, heb ik de hele weg lopen sjouwen met m’n camera, maar ik kreeg geen vogels te zien (echt: gewoon geen!). Gelukkig troffen we in de bodem van de kloof verschillende vlinders, waaronder een Koninginnepage en een Pasja_Jasiusvlinder. Ik kon er een paar prachtige foto’s van maken waardoor ik het gevoel kreeg in ieder geval niet voor niets m’n camera mee te hebben genomen.
