Dag 7
Dag 7, de laatste volle dag op Varanger. Ik wilde er deze week echt alles uithalen en dus zat ik al vroeg in de auto richting Ekkerøy. Ik wilde heel graag bij het strand gaan kijken of er nu misschien wat meer, andere Strandlopers te zien zouden zijn. Toen ik er aankwam wist ik eigenlijk al dat het nu weer niks zou worden: het was alweer laag water. De eerdere keren dat ik op Ekkerøy was geweest was het laag water en dat betekent dat er niet veel op redelijke afstand zit. Maar gelukkig was David er nog. Ik had David al eerder ontmoet en gesproken op het strand. Hij was een gepensioneerde Zwitser die met een heel klein campertje vanuit Zwitserland langzaam naar het noorden was komen rijden. Hij was al 2 maanden onderweg en had vreselijk veel moois gezien. Hij zou nog een maand op Varanger blijven, dan weer naar Finland rijden waar hij zijn vrouw zou ophalen en weer teruggaan naar Varanger om haar te laten zien waar hij zoal geweest was.
Ook nu raakte ik met hem aan de praat en we hadden een ontzettend leuk gesprek. Hij bleek geen Zwitser te zijn, maar een Engelsman die voor de liefde naar Zwitserland was verhuisd. Dat verklaarde waarom hij zo ontzettend goed Engels sprak… Ik denk dat we misschien wel 1½ uur hebben staan praten, terwijl we ook het strand in de gaten hielden. Hij vertelde ook dat hij de avond hiervoor heel mooie foto’s van verschillende Strandlopers had kunnen maken bij hoogwater. Hij liet er verschillende zien en inderdaad: prachtige plaatjes. Daarna kwam ter spraken dat hij ook schilderde/tekende, geen natuur, maar jazz muzikanten. Ook daar liet hij, zonder dat het opschepperig overkwam, wat voorbeelden van zien en deze waren bijna nog indrukwekkender dan de foto’s. Werkelijk prachtige portretten in kleur en zwart/wit. Maar goed, ik was daar om vogels te kijken, al was het erg gezellig, en omdat deze niet kwamen, bedacht ik dat ik ze maar moest gaan opzoeken in Komagvær. Het minst verre interessante gebied en het licht leek nu een stuk gunstiger dan tijdens m’n eerdere bezoeken, ik dus nam afscheid van David met de belofte later terug te komen bij hoogwater om dan te kijken of de Strandlopers zouden komen.
Om 12 uur was ik weer ter plekke op de Kemphanen-plek. Onderweg was ik de Fries van gisteren ook nog tegengekomen. Hij was weer op weg naar een andere plek en was al snel weer uit het zicht verdwenen. Op het parkeerplaatsje stond verder niemand en dus kon ik al mijn aandacht op de omgeving houden. Hierdoor zag ik rechts aan de overkant wat vogels vliegen wat Pijlstaarten bleken te zijn. Ik denk dat ik het vaker geschreven heb, maar dit is dus ook zo’n soort die ik hier heel graag wil zien en zou willen fotograferen. Het lukte om enkele foto’s te maken, maar de afstand bleef helaas eigenlijk nét te groot. Een half uur nadat ik aangekomen was, kwam er een busje op de parkeerplaats staan. Een groep vogelaars stapte uit en vanaf toen was het gedaan met de rust… De groep zwermde uit over het terrein en geen vogel leek meer veilig voor naderende vogelaars en fotografen. In het bosje naast de parkeerplaats zaten regelmatig zangers als Koperwiek, Fitis en Blauwborst en het leek erop dat de fotografen dachten er alleen goede foto’s van te kunnen maken als ze op een halve meter van de zangers zouden kunnen komen staan. Nog voordat de groep de struiken indook, had ik gelukkig al wat foto’s kunnen maken van deze soorten en van de Koperwiek zelfs een filmpje. Helaas waaide het zó hard dat de zang niet te horen is, maar alleen de enorme wind. Wel goed om te zien is hoe de Lijster gewoon kan blijven zitten en z’n nummer ten gehore brengt. Ik heb het originele geluid er maar onderuit gehaald, daar was echt alleen maar wind te horen, en er een andere Koperwiek onder geplaatst. Het loopt niet synchroon, maart nu is in er in ieder geval zang te horen, de wind op de achtergrond en een mooi beeld wat voor een evenwichtskunstenaar de Koperwiek is.
Een deel van de groep bleef in de buurt van de parkeerplaats, een ander deel ging verder en onder andere naar waar de Pijlstaarten geland waren. Daar stonden ze precies in beeld van de Kemphanen baltsplek, maar leken gelukkig niet dichtbij genoeg de Pijlstaarten te kunnen komen om ze verjagen. De zangers in het bosje hadden dat geluk niet en zij werden wel regelmatig gestoord. Op een gegeven moment ging de groep lunchen en was de rust weer even terug. Niet veel daarna vertrokken ze helemaal en had ik het rijk weer even alleen. De Dwergmeeuw die zich alleen nog maar op grote afstand had laten zien, kwam nu ook weer wat dichterbij. Het licht was nu zoveel beter, dat ik me weer heerlijk met dit leuke Meeuwtje kon bezighouden. Ook een Kleine Jager scheerde nog even mooi voorbij, waarna hij de Dwergmeeuw ging lastigvallen. Ik heb een mooie serie kunnen maken van de dappere poging van de Dwergmeeuw om de reus te verdrijven, waarbij de aanval soms ook omgedraaid werd. Ik heb enorme bewondering voor de kleine held. Zoals ik eerder al schreef hoop ik van harte dat hij en z’n vrouwtje het gaan redden…
Rond half 4 ben ik weer uit Komagvær vetrokken. Met een Kleinste Jager niet ver van de hoofdweg heb ik het gebied weer achter me gelaten. Wat is het toch een feest om hier te kunnen zijn. Maar ik hoop dat de weg niet al te goed blijft/wordt zodat het de dagjes mensen er nog een beetje van weerhoudt om naar Komagvær te komen. Laat het er maar lekker rustig blijven…
Koperwiek in de wind
Om kwart over 4 was ik weer bij Ekkerøy. David was er niet, maar zijn camper stond er nog wel, en in de lucht was het een drukte van belang. De Drieteenmeeuwen die op de kliffen van Ekkerøy broeden, waren druk bezig nestmateriaal uit het water op te pikken. Hiervoor werd wier van het strand en uit het water gepikt en regelmatig leek het dat de buurman vond dat die ander nét het beste stukje gevonden had. Er werd dan ook continue achter elkaar gevlogen wat mooie beelden gaf. Maar niet alleen de ruzies, de Meeuwen vind ik ook altijd al enorm fotogeniek. Ik kon het dan ook niet laten maar te blijven schieten, wat later in Nederland het nodige werk opleverde om alles uit te zoeken. Na een tijdje verscheen David ook weer ten tonele. Hij had wat liggen slapen en kwam nu ook kijken of er al wat meer te zien was. We raakte weer aan de praat, maar deze keer hielden we de omgeving goed in de gaten om er zeker niets van te missen. Zo kwam het dat ik een Huismus in beeld kreeg die ook op het wier aan het rondscharrelen was.
Ook heb ik een Tureluur op wat afstand vastgelegd en een aankomend groepje Bonte Strandlopers op een nog veel grotere afstand ook nog even. Het was in ieder geval al meer dan in de ochtend. Tot m’n verrassing zag ik rechts voor me een Tapuit. Ook dit is een soort waar ik heel blij van word wanneer ik hem zie en toen ik bezig was wat andere soorten te fotograferen, kwam hij ook nog even lekker dichtbij.
David gaf aan dat hij het strand opging om in het wier te gaan liggen om te proberen Strandlopers van dichtbij en vanuit een laag standpunt vast te leggen. We hadden gezien dat ondertussen wat Bontbekplevieren neergestreken waren en een vlucht Bonte Strandlopers leek ook onze kant op te komen. Nadat ik een Rosse Grutto gefotografeerd had, ben ik David achterna gegaan en ook in het wier gaan liggen. Het is een immens pakket droge, rode slierten die niet per se heel fris is… Maar goed: je moet wat over hebben voor het perfecte plaatje en zo hebben David en ik een tijdje stil naast elkaar gelegen om maar te zien wat er zou verschijnen. En na een tijdje te hebben gewacht verscheen er weer een kleine vlucht Drieteenstrandlopers. Ik was heel blij dat ik David gevolgd was. In dit licht, vanuit dit standpunt ben ik geneigd te denken dat de resultaten misschien aan perfectie kunnen tippen… De Drietenen werden gevolgd door een koppeltje Bontbekjes waarna ik bedacht dat het wel weer mooi was geweest. David en ik zijn weer teruggeslopen naar het parkeerplaatsje waar we hartelijk afscheid namen. Bij aankomst in Varangertunet heb ik weer heerlijk mee kunnen eten en daarmee zat deze laatste vogeldag er alweer op.
Na het eten ben ik het materiaal van de dag gaan archiveren, ben de koffer gaan inpakken en naar bed gegaan. De volgende ochtend moest ik weer behoorlijk op tijd vertrekken en ik wilde een beetje uitgerust zijn…
Dag 8
Vandaag ben ik weer naar huis vertrokken. Om half 8 zat ik in de auto na, natuurlijk, eerst hartelijk afscheid te hebben genomen van Siren en Jan-Eilif. Met de wens elkaar over een jaar weer te zien, ben ik vertrokken. De reis naar het vliegveld ging vlot. Daar neem ik altijd een beetje een gok mee, want er is me ooit gezegd dat je niet per se 2 uur van tevoren aanwezig hoeft te zijn. Aangezien het 2uur rijden is vanaf Vestre Jakobselv houd ik 1 á 1½ uur aan. Mocht er iets tegenzitten onderweg, overstekende Eland of iets dergelijks, dan zou ik zomaar wel eens te laat kunnen komen. Maar dat was dus niet het geval en nadat ik getankt had bij Hessing, heb ik de auto voor de laatste keer afgesloten en ben naar het vliegveld gelopen. Ik was blij dat ik de auto kon achterlaten. De afgelopen week heb ik rondgereden in een behoorlijke haat-liefde verhouding met deze witte Cross. Het was een heel nieuwe auto en de makers was het gelukt zo veel nieuwe, volstrekt nutteloze snufjes in te bouwen dat me het plezier van rijden bijna volledig was ontnomen. Ik zou de “PIEP” die aangaf dat de uitstaphulp uitgeschakeld werd niet missen. De lijn-correctie die soms wel en soms niet uit te schakelen was niet. De alarmering met 3 “PIEPEN” wanneer hij vond dat ik te hard reed en dit bij elk(!!!!) snelheidsverkeersbord weer opnieuw deed niet. Maar met name het zomaar opnieuw starten wanneer ik net ergens aan het fotograferen was of de “PIEPEN” die ineens begonnen en alles om me heen verjoeg, zou ik zeker niet gaan missen. Maar goed, dat was natuurlijk allemaal bijzaak.
Vertrek uit Oslo: weer naar huis!
Om 11 steeg ik weer op van Kirkenes en was ik aan de thuisreis begonnen. Na 6 uur wachten in vliegveld Gardemoen, waar ik de tijd lekker kon besteden aan het uitzoeken van de foto’s en terugkijken op een heerlijke week, vertrok ik uit Noorwegen en vloog om half 9 boven de Noordzee (waar ik voor het eerst een enorm windmolenpark zag) en landde iets voor 9 op Schiphol. Tja en daar stond me een jammerlijke verrassing te wachten: de treinen reden niet in verband met een landelijke staking. Mijn zus heeft me uit de brand geholpen door me te komen halen vanaf Schiphol en ik kon een nachtje bij hun logeren. De volgende dag heeft ze me op de trein gezet en was ik eindelijk, na een reis van meer dan 24uur weer thuis!
Maar het ongemak was ik snel vergeten. Wat was het weer een fantastische tijd geweest. Elke keer dat ik ga vraag ik me af of het niet te veel een herhaling gaat zijn van wat ik al eerder gedaan of gezien heb, maar elke keer krijg ik zo veel moois en nieuws te zien dat het elke keer weer lijkt of ik er voor het eerst ben. De toevallige ontmoetingen (zo noem ik het zien van vogels die er ineens “Out-of-the-Blue” zitten, zoals het Smelleken die ineens voorbij vloog of de Strandleeuwerik bij Komagvær die er zomaar ineens zat of de Fraterjes en Sneeuwgorzen bij Kramvik) maken deze trips altijd veel meer dan de moeite waard. De Beflijster waar ik zo op gehoopt had en die ik nu ineens hoorde en zelfs kon zien, of het Bokje wat maar door de lucht aan het galopperen was… Ook de ontmoeting met interessante mensen zoals David en de gastvrijheid van mijn gastheer en vrouw maken de tijd op Varanger onvergetelijk. Dus als je me nu vraagt: “Zou je nog een keer naar Varanger gaan?” dan kan ik niet anders antwoorden dan met een volmondig “Ja graag, absoluut!!!”
