Dag 2
Vanaf vandaag bevind ik me weer op bekend terrein. Omdat gisteren een erg lange auto-dag was geweest, had ik bedacht dat ik het vandaag wat rustiger aan zou doen. Ik wilde op Vadsøya Grauwe Franjepootjes gaan bekijken en alles wat er natuurlijk nog meer te vinden is. Daarna had ik bedacht door te rijden naar Ekkerøy om het strand bij de schuilhut te gaan bekijken en natuurlijk het terrein bij de 3 groene deuren. Ik had weer stille hoop op de Velduil…
Om 11uur was ik in Vadsø. Bij het benzinestation aan de rand van de haven heb ik even wat te eten gehaald en heb ik de haven vanaf de oostkant afgezocht naar moois. Behalve boten lag er niets op het water en bleef het fotograferen bij een Zilvermeeuw op een dak bij de parkeerplaats en een Bonte Kraai op de rand van de kade. Omdat het niet meer werd, leek me dat een prima reden om naar Vadsøya te gaan en het eiland met het meertje Dammen te gaan uitpluizen. Op weg naar Dammen kwam ik niets tegen wat m’n aandacht vroeg en zodoende kwam ik na een korte wandeling aan bij het water.
Al vrijwel meteen zag ik een koppeltje druktemakers in de verte. Ook de Grauwe Franjepootjes hadden gelukkig de weg naar Vadsøya weer gevonden. Tja, en dan kun je dus niet anders dan ze proberen zo leuk en mooi mogelijk op de foto te krijgen. Eerst heb ik een tijdje aan de westkant vlak aan het water gezeten waar het me al lukte om leuke plaatjes te maken. De Franjepootjes waren voornamelijk erg druk met elkaar en leken niet heel veel aandacht voor mij te hebben. Hierdoor kwamen ze af en toe lekker dichtbij waardoor ik ze mooi kon zien. Een groepje overvliegende Noordse Sterns nam ik natuurlijk ook graag mee en ook een Kemphaan op een bekende plek kreeg ik op de gevoelige chip. Om niet allemaal dezelfde foto’s te krijgen (dat zou sowieso lastig worden aangezien ik ze hier al vaker had gefotografeerd…), besloot ik naar de overkant te lopen en te kijken hoe het daar zou gaan. Het licht zou natuurlijk anders zijn, wat de sfeer op de foto’s anders zou maken.
Toen ik aan de overkant was aangekomen, hoorde ik het opgewonden geluid van de Franjepootjes vrijwel meteen. Het leek alsof ze vlak langs de kant van rechts voorbij zouden zwemmen en daarom ben ik snel een stukje naar links gelopen om onder een paar Wilgjes te gaan zitten. Het zicht was door de takken niet per se het best, maar toch lukte het me om weer wat dichterbij plaatjes te schieten. Al die tijd zat er een Fitis bovenin 1 van de boompjes te zingen en toen ik er onder vandaan gekropen was, kreeg ik ook deze dappere zanger nog even mooi in beeld. Daarna ben ik naar de zuidkant van het water gelopen en ben daar laag bij de grond gaan zitten. En ook hier zwommen de Franjepootjes een aantal keer dicht voorbij. Om het niet té eentonig te maken, kreeg ik gelukkig ook nog een koppeltje Kuifeenden voor de lens. Maar ook het verblijf op deze plek besloot ik met een paar opnamen van de Grauwe Franjepoot. Op de foto’s kun je mooi zien wat voor een minuscule prooitjes ze te pakken krijgen en hoe perfect waterafstotend hun verenkleed is.
Jagend Franjepootje: om dol van te worden!
Toen ik weer langzaam richting de auto ging, werd ik al snel opgehouden door een Kemphaan die mooi in het gras zat. Een Goudplevier en een afdalende Roodkeelpieper ietsje verder nam ik ook mee. Net als ik bij eerdere bezoeken gezien had, was er ook nu weer een groepje Kemphanen op een soort baltsplek neergedaald. Na nog een plaatje van 2 mooie mannen te hebben gemaakt, ben ik echt doorgelopen. Niet ver van de parkeerplaats heb je van bovenaf zicht op een strand waar nu een grote groep Eiders lag te rusten. Vanaf de parkeerplaats ben ik de weg overgestoken om vanaf daar de haven nog een keer te bekijken.
Buiten voorbijvliegende Grote Mantel- en Drieteenmeeuwen kreeg ik niks in het vizier. Het bezoek aan het eiland was mooi geweest. Het werd tijd om weer verder te gaan. Ik ben in de auto gestapt en zette koers richting het oosten, richting Ekkerøy.
Het is 15km van Vadsøya naar Ekkerøy, een kwartier rijden ongeveer. De vorige keer dat ik hier was had ik veel geluk met een aantal Strandlopers die ik bij de schuilhut te zien kreeg. Dat was natuurlijk ook waar ik nu op hoopte. Al heel snel kwam de eerste in beeld: een Bontbekpleviertje. Deze soort zit hier elke keer, en op meer plekken langs de kust, en vind ik altijd erg leuk om te zien en vast te leggen. Toch werd mijn aandacht al snel getrokken door een groepje wat iets verder op het strand te zien was. Vier Drieteenstrandlopers was er neergestreken en ook hun kon ik fotograferen. Opvallend hoe klein ze zijn met zo’n kolos van een Zilvermeeuw in het zelfde beeld. De Drietenen vertrokken weer net zo snel als ze verschenen waren en ik kon m’n aandacht en camera gaan richten op een aantal andere strandgasten. Dit waren een Steenloper en verschillende Bonte Strandlopers. Maar ook kreeg ik weer Drieteenstrandlopers in beeld en zo ging het maar door en door.
Bontbekje vindt prooi op het strand
Op een bepaald moment hoorde ik het heerlijke geluid van Sterntjes. Een groepje Noordse Sternen vloog boven de baai Yttersida en heb ik me daar een tijdje mee bezig gehouden. Nadat ze uit beeld verdwenen waren bleek er een Bontbekplevier heel dichtbij ge(s)lopen te zijn. Hij was druk aan het foerageren, wat later gevolgd door waarschijnlijk zijn vrouwtje. Door een aantal foto’s in een filmpje te zetten, kreeg ik een leuk beeld van hoe het vogeltje een pier op een schijnbaar willekeurige plek op het strand, uit het zand trekt. Indrukwekkend knap… Ineens vloog er een Rosse Grutto het strand op. Dit is ook al zo’n prachtige verschijning en de moeite waard om vast te leggen. Ik ben daarna weer doorgegaan met een groepje Drieteenstrandlopers, waarvan er 1 ook even lekker dichtbij kwam. Ook kreeg ik een foto met 2 lopende exemplaren op het strand, wat een zelfde beeld geeft als wanneer ik ze in Nederland langs het strand zie, maar dan nu veel kleurrijker. Een Kleine Jager vloog voorbij met de dramatische kustlijn van Varanger op de achtergrond wat ook wel een heel mooi effect gaf.
Al die tijd dat ik er was, zat er ook wel een Scholekster in de buurt, maar was me niks opvallends opgevallen. Het bleek dat een echtpaar een nest had gemaakt niet ver achter het toegangshek naar het strand en dat er dus 1 continue op de eieren had gezeten. Ik had niks in de gaten… Wat ik al wel had gezien, maar waar ik ook nog geen aandacht aan besteedt had, was een Zilvermeeuw die rond “iets” aan het rondscharrelen was. Toen ik beter keek, leek het een kadaver van een Zeehond of iets dergelijks te zijn en zo af en toe was de Meeuw er aan aan het rukken. Niet per se een fris gezicht…
Ik ben weer vetrokken om de wandeling bij de 3 groene deuren te gaan lopen en natuurlijk het veld bij de gebouwtjes te bekijken of de Velduil er opnieuw neergestreken zou zijn. Nadat ik de auto bij de gebouwtjes had neergezet, heb ik eerst het veld geobserveerd. Helaas, helaas… Er verscheen geen Uil en ben ik het pad dus maar afgelopen.
Al vrij snel stuitte ik op een behoorlijke sneeuwversperring. De eigenaars van Varangertunet hadden al verteld dat de winter heel raar was verlopen. Het was niet lang koud geweest, maar het heel laat, in mei, nog hevig had gesneeuwd. Pas de laatste week was deze weer aan het wegtrekken. Het obstakel waar ik nu voor stond was dus een achterblijver… Het lukte wel om het te passeren. Het was een strook van ongeveer 100m lang waar ik regelmatig tot mijn knieën in weg zakte. Nadat ik hier voorbij was, kon ik het pad verder goed vervolgen. Bij een groepje Wilgjes vond ik een Fitis enthousiast zingend in de harde wind. Ook hoorde ik aan de overkant van de rivier een Blauwborst zingen en kreeg hem af en toe tijdens een zangvlucht ook wel in beeld. Helaas lukte het niet om hem te fotograferen, hopelijk kwam er later nog een keer een gelegenheid… Op het eindpunt van het pad heb ik nog een tijdje staan kijken en luisteren, maar ik kreeg niets meer in het vizier en ben weer omgedraaid om terug naar de auto te lopen. Het was eigenlijk ook wel mooi aan het worden. Het liep al een eind richting 5en en ik wilde deze avond in het hostel eten. Dat was echt iets om naar uit te kijken. Het lukte weer om met redelijk droge voeten het sneeuwveld over te steken en toen ik weer wat aandachtig aan de omgeving kon geven, hoorde ik hoog in de lucht een vogel in baltsvlucht. Ik kreeg hem in beeld, maar kon niet 1-2-3 bedenken wat het was. Later, toen ik alles wat rustiger kon bekijken, bleek het een Oeverloper te zijn geweest.
Omdat ik druk in de lucht aan het staren was om de Oeverloper te volgen, zag ik vanuit mijn rechter ooghoek iets aan komen vliegen. Ik had maar een kwart seconde nodig om te zien wat het was. De camera stond al op de “paniekstand” vanwege de Oeverloper en ik kon direct foto’s maken van 1 van mijn wenssoorten: het Smelleken! Eindelijk had ik hem in beeld en eindelijk kon ik er best aardige plaatjes van maken. Een mannetje in zijn prachtige kleuren! Een eerste wens was vervuld en zo kon ik, nu al heel tevreden, weer verder. Bij een soort Conifeertjes aan de linkerkant hoorde ik een Koperwiek zingen en in tegenstelling tot wat vaak gebeurt, bleef deze prachtige Lijster zitten en klom zelfs in de top van het struikje om zich extra goed te laten zien.
Weer aangekomen bij de gebouwtjes, moest ik natuurlijk wel weer kijken of de Velduil er nu misschien zou zijn. Met oren en ogen gespitst heb ik daar een hele tijd gestaan en kreeg als eerste een Graspieper te zien. Verder hoorde ik het blaten van een Watersnipje rondom mij heen en kreeg ik ook hem eventjes in beeld. Al die tijd dat ik er stond, hoorde ik een bekende zang, maar kon me niet helemaal voorstellen dat ik het goed hoorde. Ik kon de zanger ook niet vinden hoe goed ik hem ook zocht en kon horen. Heel kort werd ik afgeleid door een voorbij vliegende Zeearend, waarna ik weer verder ging zoeken naar de Rietgors die ik dacht te horen. En na een tijdje lukte het me dan toch: de zanger liet zich kort even zien (toch net wat verder dan ik in eerste instantie dacht) en het lukte me hem te fotograferen. Volgens mij een nieuwe soort voor mij in deze contreien.
En hier heb ik het zo’n beetje bij gelaten. Het was bijna 6uur en ik moest nog een stukje terugrijden. Heel tevreden ben ik weer huiswaarts gegaan. Ik had prachtige Drieteentjes kunnen fotograferen, een mooie Bontbekplevier en niet op de laatste plaats het mannetje van het Smelleken. In het hostel wachtte er een een heerlijke visburger met gebakken aardappels op me en na alles gearchiveerd te hebben en een mini verslagje geschreven te hebben, ben ik naar bed gegaan. Het was een perfecte dag geweest en dit smaakte absoluut naar meer. Morgen weer een dag!
