Ik heb niet zo heel veel met grote watervogels als Ganzen en Zwanen. Zelden stop ik voor ze als ik ergens aan het vogelen ben, zeker voor bijvoorbeeld de Grauwe Gans of Knobbelzwaan. Ik merk echter dat ik toch ook wel weer graag uitzonderingen maak soorten voor deze soort-groepen. Brandganzen vind ik leuk. Kolganzen stop ik toch ook wel voor en zeker ook voor Rietganzen. En Rotganzen zijn helemaal een stop waard. Ze zijn niet helemaal Gans-achtig en onomatopeeën er lekker op los wanneer ze overvliegen. En dat vind misschien nog wel het meest fascinerend aan deze 4 soorten: het zijn echte toendrabewoners die enorme afstanden afleggen om hier te overwinteren om in het voorjaar in een indrukwekkende V-vorm weer terug te vliegen naar de broedgebieden. Laatst, half maart, vloog er een enorme groep Ganzen over (ik denk Kolganzen) in minstens 4 V’s van misschien wel 100 exemplaren. Wat ik al schreef: fascinerend…
En zo dringt het tot me door dat ik eigenlijk ook wel een zwak heb voor 2 Zwanen soorten. De Wilde Zwaan, ook een indrukwekkend reiziger, zag ik in januari 2018 in de Oostvaardersplassen. Ik weet nog dat ik heel blij was deze te zien. Het was toen een nieuwe soort voor mij, wat natuurlijk altijd leuk is. Later zag ik de Wilde Zwaan nog een aantal keer in het noorden van Noorwegen. De gebieden waar deze soort overzomert.
In januari 2025 was ik weer eens aan het vogelen in de Arkemheense Polder. Het was een leuke dag met medewerking van een aantal kleinere watervogels. Ik ben de meeste soorten (ik heb het over Eenden in de meest ruime zin van het woord) in de loop der tijd ook steeds meer gaan waarderen. Wanneer je foto’s maakt en ze thuis eens heel goed kan bekijken, blijkt vaak hoe enorm mooi de tekening is van de meeste Eenden. Soms lijkt het met Oost-Indische inkt opgebracht. Werkelijk schitterend.
Terwijl ik daar dus druk mee was, trof ik een vogelaar die ik vaker in de Polder was tegengekomen. Mw Bekema plaatst regelmatig waarnemingen op waarneming.nl en weet dus over het algemeen precies wat er te zien is in Arkemheen. Deze keer wist ze te vertellen dat er Kleine Zwanen bij de “Eilandjes” zaten. Aangezien ik deze soort nog nooit eerder (bij mijn weten) had gezien, vond ik het zeker de moeite waard ze proberen te vinden. En dat lukte dus. In zo’n beetje het laatste licht heb ik nog een paar foto’s kunnen maken van de kleinste telg uit de Cygnus-familie. Ondanks dat hij natuurlijk veel lijkt op de Wilde Zwaan, is hij toch weer anders. Het geel op de snavel is kleiner, wat een redelijk subtiel kenmerk is. Een indrukwekkender verschil is de afstand die ze afleggen naar hun broedgebieden. Zij vliegen nog een stuk verder naar noord Siberië, waarmee ze weer meteen mijn ontzag verdiend hebben.
Ik vind het fantastisch dat ook deze soort ons land bezoekt om de winter door te brengen en dat we zo in de gelegenheid zijn ze te kunnen zien. Het zijn misschien grote watervogels, maar oh wat ben ik blij dat ze in mijn lijst staan!
