Dag 5
Sneeuw… Ik was vroeg opgestaan omdat het vandaag wel weer een lange dag zou kunnen worden. Toen ik naar buiten keek, was ik iets minder enthousiast: het sneeuwde! Ik wilde heel graag nog een keer de oversteek maken naar Båtsfjord om te zien of ik nu misschien wel een Strandleeuwerik of Sneeuwgors zou kunnen vinden, maar bedacht dat als het over het hele schiereiland zulk weer is, het wel eens tegen zou kunnen gaan vallen met wat ik allemaal te zien zou krijgen. De vorige avond had ik Anders nog even gevraagd waar ik nou precies moest zijn voor deze soorten, aangezien ik de vorige keer geen succes had gehad. Hij heeft het me uitgelegd en vertelde ook dat hij en z’n groep de dag ervoor heel leuke soorten had gezien bij Varangerbotn en Karlebotn. Ik had ze daar tijdens het diner de vorige avond ook over horen praten dus heb ik meteen gevraagd waar Karlebotn precies is. Dit is het eerste plaatsje ná Varangerbotn als je richting Kirkenes rijdt en ligt ook aan een uitloper van het Fjord. Gewapend met deze kennis heb ik m’n spullen weer ingeladen en ben richting het westen gereden.
Mijn eerste stop was nu bij het Várjjat Sámi Musea (Varanger Samiske Museum, ofwel het Varanger Samen museum), waar je de auto kunt parkeren en er aan het water, aan het einde van een vlonderpad, een schuilhut staat met uitzicht over het Varangerfjord. Rechts, een eind voor de hut, zwom een groep Smienten. Links, een stuk dichterbij, zat wat meer: er scharrelde een Oeverloper rond en nog dichterbij zat een Bergeend. Ook vloog er nog een Kraanvogel over net zoals ik vorig jaar ook had gezien. Er zaten ook nog een Bonte Strandloper en een Bontbekpleviertje en als laatste een groepje Rosse Grutto’s en een Kievit. Meer zag ik niet en daarom ben ik weer teruggelopen naar de auto en doorgereden naar Karlebotn. Daar aangekomen had ik gezien dat ik aan de linkerkant van het Stuorravuonbahta dichtbij het water kon komen. Vanaf een soort wal had je mooi uitzicht op het water waar inderdaad het 1 en ander zwom. Als eerste zag ik een groep Middelste Zaagbekken, maar iets verderop zat een groep Pijlstaarten! Dat is ook 1 van de soorten die ik zo graag een keer mooi wil vast leggen en zeker hier! Het is namelijk 1 van de mooiste Eenden die ik ken… Helaas zaten ze op afstand en leken ze niet genegen mijn kant op te komen. Nadat ik wel wat foto’s van de verschillende soorten gemaakt had, waaronder een voorbij vliegende Zeearend, en ik de situatie zo’n beetje bestudeerd had, besloot ik iets terug te rijden en dan te proberen door een soort weilandje dichterbij het water te komen. Ik zou redelijk wat dekking van de vegetatie hebben en de Pijlstaarten zouden me vast niet zien aankomen… Dus zo gezegd en zo gedaan ben ik naar de oever “geslopen” maar bleken de vogels me wel degelijk in de gaten te krijgen en maakte ik de beginnersfout bij uitstek: ik wilde te veel en dacht niet meer na… Ik had problemen m’n camera goed neer te zetten, waardoor de vogels in eerste instantie (natuurlijk) van me wegzwommen. Ik kon nog net een foto maken door het gras heen, waarna de dieren de vleugels namen en richting het Fjord vertrokken. Ik had een klassieke fout gemaakt en was ontzettend dom geweest! Proberen om mooie plaatjes te maken is natuurlijk oké, maar NOOIT ten koste van de dieren…
Flink balend ben ik maar weer vertrokken en heb mijn reis naar Båtsfjord weer voortgezet. Ik heb alleen nog een stop gemaakt bij het picknickplaatsje aan de oevers van de Tanaelva, niet meer bij Høyholmen, omdat daar de laatste tijd niet zo heel veel te zien was. De Sperweruil-populatie van Austertana gaf ook niet thuis, dus kon ik ook daar zo doorrijden en doemde de Hoogvlakte rond 11 uur voor me op. Ook hier leek het niet al te goed weer en ik zag de temperatuur langzaam maar zeker verder dalen… Tijdens een flinke sneeuwbui zag ik een Kleinste Jager vliegen wat wel een heel mooi beeld gaf. Deze vogel in de vage sneeuw geeft prachtig weer waar je je bevindt. Even verderop kwam ik er nog 1 tegen, zittend op de grond. Op het grote meer waar ik altijd even stop, de Geatnjajávri, zaten een paar Grote Zaagbekken. In 2019 had ik hier nog heel mooi Noordse Sterntjes gezien, maar deze waren er (nog?) niet. Bij Gednje heb ik eerst weer links aangehouden om bij het moerasgebiedje te kijken. Ik denk dat de meeste vogels het slechte weer ontvlucht waren, want ook bij het moerasje zat niet veel. Gelukkig zat er wel een Tapuit en daar word ik altijd blij van. Bij het parkeerplaatsje met het bijzondere kunstwerk, heb ik de auto gedraaid en ben weer teruggereden. Eerst weer tot Gednje waar ik nu iets meer zag. Op het meertje rechts was de Roodkeelduiker ineens weer verschenen. Aan de andere kant van de weg zat een koppeltje Toppers en zat er een Kemphaan aan de overkant op de kant. Na foto’s van deze dieren gemaakt te hebben, ben ik weer in de auto gestapt om linksaf te gaan, richting Båtsfjord.
En dan wordt het weer een beetje lastig… Het weer werd steeds slechter en de temperatuur daalde nog verder. Het waaide echt enorm en regelmatig kwamen er sneeuwbuien voorbij. Maar niet alleen het weer was wat lastig, ook waar ik de volgende vogels tegenkwam weet ik niet precies meer. Het was al een redelijk stuk opweg naar Båtsfjord dat ik ineens in een sneeuwbui wat zag fladderen aan de zijkant van de weg. Nog altijd alert op Strandleeuweriken en ander klein spul ben ik uitgestapt en heb de wind en sneeuw getrotseerd om te proberen te achterhalen wat het zou kunnen zijn. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb! Verscholen achter de auto kon ik zien dat er een paar Sneeuwgorzen aan het bakkeleien waren. Het waren 2 mannetjes in zomerkleed en een vrouwtje. Ze trokken zich niets aan van het extreme weer (misschien voor hier niet extreem, maar toch…) en leken het voorjaar vol in de bol te hebben. Misschien dat ze hierdoor niet erg op de omgeving letten, waardoor ze verschillende keren niet ver van me vandaan gingen zitten. Wat een moment! Dit is ook weer 1 van die dingen waarop ik gehoopt had en nu gebeurde het precies zo! Ik heb tientallen prachtige plaatjes kunnen maken van deze fantastische soort. En ik moet wat bekennen: ik vind ze in zomerkleed nog nét wat mooier dan hoe ze zich bij ons in de winter kleden.
Ik heb ze verder met rust gelaten en ben zonder verder oponthoud doorgereden naar Båtsfjord. Natuurlijk ben ik eerst weer naar de Maribukta gereden en heb de auto bij de boerderij neergezet. Het begon daar meteen goed met een koppeltje IJseenden en een Tureluurtje. In de verte zag ik weer een koppeltje Duikers zwemmen en dacht de Roodkeelduikers weer te zien. Toen ik ze wat beter bekeek, maakte m’n hart een sprongetje! Het bleek een koppel Parelduikers te zijn (in m’n aantekeningen van die dag heb ik ze nog Zwartkeelduikers genoemd. Ik vind de Engelse benaming soms echt wel logischer, ook al is Parelduiker natuurlijk wel weer chique…)! Terwijl ik me even bezig hield met de IJseenden, leken de Parelduikers hetzelfde te gaan doen als de Roodkeelduikers eerder deze week. Heel rustig en gestaag zwommen ze steeds dichter naar me toe, zodat ik ook deze magnifieke dieren op z’n mooist kon vereeuwigen. Alweer zo’n moment! Wat een plek!
Ik ben niet verder naar Båtsfjord gereden maar ben weer richting het zuiden gegaan. Een aantal keer ben gestopt voor mooie vergezichten waarbij het spel tussen wolken, zon, bergen en sneeuw soms adembenemend was. Naarmate ik weer in de buurt van Gednje kwam, werd het weer eigenlijk steeds slechter en ik ben dan ook niet heel vaak meer gestopt. Op een gegeven moment zag ik wel een paar bruine, ronde, kei-achtige dingen langs de weg liggen, maar heb niet de moeite genomen ervoor te stoppen. Toen ik, inmiddels weer in Nederland, wat zaken aan het terugkijken was en ik plaatjes van de Morinelplevier zag, moest ik toch wel even slikken. Het bruin van de objecten was wel heel erg Morinel-bruin. Ik denk nu dat het 2 Plevieren waren die voor het slechte weer aan het schuilen waren langs de kant van de weg. Dat was dus 1 stop te weinig… Houd ik wel iets over om voor terug te gaan… Net voor de afdaling richting Austertana kreeg ik nog een Kleine en Kleinste Jager in het vizier en daarmee verdween de Hoogvlakte weer achter me.
Het was nog niet heel laat toen ik bij Varangerbotn aankwam en bedacht dat ik wel kon gaan kijken of de Pijlstaarten weer teruggekeerd waren bij Karlebotn. Helaas was dit niet het geval, maar kon ik nog wel een mooi portretje maken van een Stormmeeuw. Dan nog maar een keer naar de schuilhut van Varangerbotn. Daar bleek het wat drukker geworden en ik heb rustig vanuit de schuilhut bekeken wat er zoal zat. Hier moest ik even mijn vogelkennis stevig aanspreken. Ik zag namelijk kort- en langpotige Rosse Grutto’s. Nou weet ik wel dat dat niet kan, maar qua kleur waren ze behoorlijk hetzelfde, alleen de snavel en de lengte van de poten klopten niet. En toen schoot het me te binnen. De kortpotigen waren Kanoeten in zomerkleed! Nog 1 van de dingen waarop ik eerder gehoopt had. Ze zaten eigenlijk nét te ver, maar ik vind dat ik er prima plaatjes van heb kunnen maken waarop heel mooi te zien is hoeveel kleurrijker ze in de zomer zijn. Prachtig gewoon!
En daarmee kwam deze vogeldag langzaam aan z’n einde. Eénmaal thuisgekomen hebben Anders en zijn groep en ik onze ervaringen van de dag uitgewisseld. Daarna heerlijk gegeten en tja, toen kon ik het natuurlijk nog niet laten… Ik ben weer gaan posten voor de Houtsnip. Ook nu weer kreeg ik gezelschap van de Engelsman en de Australiër uit Anders’ groep. Ook nu liet de Houtsnip zich niet zien terwijl zij buiten stonden, maar toen zij vertrokken waren en ik nog heel veen was blijven staan, hoorde ik klokslag 10uur het kenmerkende geluid en was ik weer in staat 1 goed plaatje te maken.
Dit was weer een perfecte afsluiting van weer een perfecte dag. Sneeuwgors en Kanoet in zomerkleed en een koppel Parelduikers. Beter gaat het écht niet worden!
