Je zou kunnen denken: “Als er een Sneeuwhoen in je lijst staat, ben je klaar…”, zeker wanneer je de plaatjes ziet en blijkt dat de in West-Europa voorkomende soorten nogal veel op elkaar lijken, in ieder geval in hun winterkleed. Tenzij je goed kijkt…
Ik was voor het eerst dicht in de buurt van een Sneeuwhoen-waarneming op vakantie in Schotland waar het “Schots Sneeuwhoen” leeft. We waren op een eiland in the Outer Hibredes en de B&B eigenaar wist te vertellen dat het Sneeuwhoen in de buurt te vinden zou moeten zijn. Helaas lukte dat niet en moest ik nog een aantal jaar wachten voor ik m’n eerste Sneeuwhoen zag. Deze keer was ik in Noorwegen, in maart, en ben ik mee geweest op een Sneeuwhoen-safari en vonden we deze prachtige vogels in hun winterkleed. Nu bleek het om de Moerassneeuwhoen te gaan. Ik was enorm blij met deze waarneming en dacht dat mijn Sneeuwhoen-honger gestild zou zijn, maar dat was niet het geval. 2 Jaar na mijn eerste Noorwegen-vogelreis was ik er weer, nu in het voorjaar. En dan kriebelt het: als je een soort in zijn winterkleed hebt gezien, is het wel erg leuk om ze ook in zomerkleed te kunnen vastleggen. Dus dat was die keer mijn doel. Het was een lastiger opgave dan ik dacht, maar uiteindelijk lukte het wel. Ik ving er 1 in de vlucht en daarmee was de honger wel gestild. Of toch niet…
In het hostel waar ik in Noorwegen verbleef, gingen de gesprekken veelal over vogels en alles wat er op Varanger te zien was waaruit bleek dat er nóg een Sneeuwhoen op Varanger leefde: de Alpensneeuwhoen. Deze soort leefde meer in het binnenland, niet zozeer langs de kust, en was daardoor veel lastiger te vinden. Maar ja met die kennis… Ik kreeg weer honger…
In 2022 was ik opnieuw op Varanger in het voorjaar. Deze keer had ik een gids gevraagd of ik een dag met hem mee kon. Dat hebben we gedaan en omdat ik een wensenlijstje had, was zijn voorstel om het binnenland in te gaan. Daar aangekomen maakten we een aantal stops en bij de 2de riep Anders (de gids): “Rock Ptarmigen!” Hij had een Alpensneeuwhoen gevonden en ik kreeg hem ook goed te zien. Ik was zelfs in de gelegenheid er plaatjes van te maken. Bij een volgende stop vond ik zelfs zelf 1 en ook hiervan kon ik foto’s maken.
Mijn honger was gestild…
Maar…: beide soorten zou ik ook nog heel graag in hun echte zomerkleed willen vastleggen. Maagdelijk wit zijn ze heel mooi, maar in camouflage-bruin minstens net zo mooi. Ook zou ik dan toch nog heel graag het Schots Sneeuwhoen willen zien en toevoegen aan mijn lijst. Ik ben er dus nog niet, maar al wel een heel eind! Je moet iets te wensen overhouden…
