Phalaropus lobatus, Red-necked Phalarope, Svømmesnipe… Zomaar enkele mooie namen namen voor misschien wel het meest elegante vogeltje dat ik ken. Niet alleen elegant, maar ook heel mooi. Daarom noemen we hem in het Nederlands dan ook maar Grauwe Franjepoot… Wat moeten we toch met dat “grauwe”? Er is werkelijk niets grauws aan, net als ook bij bijvoorbeeld de Grauwe Klauwier, Grauwe Kiekendief of Grauwe Vliegenvanger. Maar goed: het beestje moet een naam hebben, dus noemen we hem maar Grauwe Franjepoot. Nou is bij de “hem” dit misschien heel in de verte wel iets van toepassing. Deze groep vogels, de Franjepootjes, staan er bekend om dat de vrouwtjes het meest uitbundig gekleurd zijn en de mannetjes het hof maken en dat deze laatsten iets somberder gekleurd zijn en het broeden en verzorging van de jongen op zich nemen. Neemt niet weg dat ook zij prachtig en elegant zijn.
Het was dan ook lange tijd mijn grote wens deze vogels eens in het echt te zien. Je kunt ze af en toe zien in Nederland, maar van oorsprong komen ze voor in de, mijn favoriete, koudere streken. Maar helaas ben ik natuurlijk niet heel vaak in de gelegenheid ze daar te bewonderen, dus moet ik het van de exemplaren hebben die onze kant opkomen. Meestal zitten ze dan in kleinere watertjes in de polders in net westen of op de Eilanden, maar in de vroege herfst van 2018 was er een clubje neergestreken in de Oostvaardersplassen. Daar kon ik best wel eens een ochtend naar toe.
Ik heb het gedaan en 4 vogels, druk rondjes draaiend, kunnen zien. Helaas bleven ze op grote afstand wat, hun zeer kleine formaat erbij, de waarneming niet ideaal maakte. Maar ik heb ze eindelijk in het echt gezien en ze maakten mijn verwachtingen helemaal waar. Nog een minuscuul puntje zou kunnen zijn dat het 4 juveniele exemplaren betrof die nog niet helemaal op kleur waren waardoor ik de kleurenpracht nog niet heb kunnen zien. Dat lijkt me dan toch iets wat ik maar een keer in het hoge noorden moet gaan bekijken. Aan mij zal het niet liggen…
