Je hebt zo van de vogels die, als je er eenmaal weet van hebt hoe ontzettend mooi ze zijn, je niet meer loslaten. Zeker als het als het dan ook nog een Sterntje is, wordt het lastig.
Dat gevoel, het niet meer los kunnen laten, had ik na het zien van een hele mooie foto van een Dwergstern in een vogelfotografieboek. Alles klopte aan de foto, maar nog meer aan het vogeltje: mooie vorm, prachtig zwart/wit gekleurd met een klein zwart oogmaskertje, gele snavel met zwarte punt (in tegenstelling met de Grote Stern die een zwarte snavel heeft met gele punt, mocht je het verschil niet aan andere zaken zien) en kleine oranje pootjes. Maar het is het totaalplaatje, hun “Sternzijn” wat ze voor mij zo aantrekkelijk maakt.
Toen ik dan ook eindelijk een keer de gelegenheid kon nemen om ze te gaan zoeken en ze ook vond dáár waar ik hoopte, was ik erg blij. Eindelijk had ik de kans ze in levende lijve te zien en, met name, hun jacht te observeren. Ze staan ook te bidden, net als een aantal Sterngenoten, waardoor je best even de tijd hebt ze goed te bekijken en dat is enorm leuk. Bij bijvoorbeeld de Grote Stern gaat het allemaal net wat grover, waardoor het wat minder elegant oogt.
Misschien is het inderdaad dat wel: ze zijn elegant én enorm leuk om naar te kijken. Wat wil een vogel (en vogelliefhebber) nog meer?
