Een aantal jaar geleden waren we met een aantal vrienden een weekendje naar Twente. We zaten in Denekamp en van daaruit hebben we verschillende fietstochten gemaakt. Op één van die tochten hebben we wat gedronken bij Watermolen Singraven. Water fascineert natuurlijk altijd en daarom ben ik even gaan kijken naar de stroom. Vrijwel direct zag ik een Kwikstaart en ik wist meteen dat het de Grote Gele Kwikstaart moest zijn. Ik had deze Kwikstaart nog nooit eerder gezien, maar was hier natuurlijk in het Grote Gele Kwikstaarten-bolwerk bij uitstek: water en het oosten van het land.
Daarna heb ik deze sierlijke, prachtige vogel vele jaren niet meer gezien. Tot een aantal jaar geleden in Frankrijk toen we aan een riviertje, de Sioule, wat gingen drinken en er daar een familie Kwikstaarten zat. Wat later zag ik er weer ééntje aan het zelfde riviertje, maar op een andere plaats.
Ik kreeg alleen maar geen goede gelegenheid om de vogels mooi vast te leggen. En ik vond dat heel jammer. Gele Kwikstaarten zijn natuurlijk best mooi en de Grote Gele Kwikstaart lijkt er best veel op, maar toch ook weer niet. Wat ik al schreef: ik vind ze sierlijk(er) en op één of andere manier de kleurschakeringen ook mooier. Ik was dan ook heel blij dat ik bij ons bezoek aan Frankrijk in 2017 eindelijk de gelegenheid had speciaal van deze vogels foto’s ta gaan maken.
Hij staat er best mooi op, maar ik ben nog niet bij alle foto’s blij met de kleuren. Ik hoop ze dan ook nog een keer te treffen, misschien wel weer aan de Dinkel bij de watermolen, en dan onder wat betere lichtomstandigheden vast te leggen, waarmee ik hun schoonheid volledig eer aan doe.
