De “Bonte Piet”. Misschien dat ik de Scholekster zo wel eerder kende dan bij zijn echte naam. In het boek “Texel Vogeleiland” wordt hij al zo genoemd en zo hoorde ik het ook van deze en gene.
In levende lijve leerde ik hem kennen op Schiermonnikoog waar hij nadrukkelijk aanwezig was en zich volop liet horen. Bij de jeugdherberg waar we overnachtten, zaten er ook en lieten 24 uur per dag blijken dat ze eigenlijk vonden dat wij daar niet hoefden te zijn. Maar ik was juist blij dat ik er was en dat ik deze typische kust- en eilandbewoner leerde kennen.
Dat beeld heb ik in de loop van de jaren moeten bijstellen. Ondanks dat het niet goed met ze lijkt te gaan, zie ik ze eigenlijk steeds vaker. Dit komt omdat ze ook vaker in het binnenland te zien zijn. Bij een fabriek waar ik vakantiewerk deed vloog er een aantal jaar, in ieder geval, ééntje rond. Zelfs waar ik nu woon (zo’n beetje midden op de Veluwe) heb ik er verschillende keren twee gezien, die luid roepend bij ons door de buurt vlogen.
Ik begreep dat ze redelijk opportunistisch zijn en bijvoorbeeld broeden op grinddaken, die natuurlijk een beetje op de schelpen- en kiezelstranden lijken, en dat ze daarom wat meer verspreid zijn. Dat is goed te horen, maar zo hoort het eigenlijk niet…
Voor mij klopt het plaatje helemaal wanneer ik midden in de nacht een Scholekster rond hoor vliegen met een rustig golvende zee op de achtergrond, of wanneer ik er ééntje druk bezig zie Mosselen te kraken aan het strand.
Ik hoop dit nog vaak te kunnen horen en te zien. Het betekent in ieder geval dat ze zich dan weten te handhaven en dat ik lekker aan het uitwaaien ben!
