Van sommige vogels verwacht je eigenlijk niet zo snel dat je ze ooit zult zien. Ze leven verborgen en/of komen weinig voor in ons land of leven in zulke uitgestrekte gebieden dat je deze nooit helemaal kunt doorkruizen. Uit de verschillende vogelboeken maakte ik op dat de Grote Karekiet ongeveer aan al deze voorwaarden voldoet. Ik had dus niet veel hoop ooit hun uiterst kenmerkende geluid te zullen horen. Tot mijn immense verbazing zat hij eind Mei ineens in de Wageningse Nevengeul. Ik heb direct mijn kans waargenomen en ben er naartoe gegaan. En al snel toen ik er aankwam, hoorde ik het meer dan bekende (van vogelgeluiden cassettebandjes): Karre-karre-kiet-kiet,kurk,kurk-kurk,kriek-kriek. Hij zat er dus inderdaad echt en ik heb hem gehoord en gezien! Het grappige is dat deze vogel een goed toegankelijk gebied gekozen had met een bijna minuscuul stukje riet. Helaas heeft hij er niet lang gezeten en latere jaren ook niet meer. Wel streek er ééntje een aantal jaar later neer in de Blauwe Kamer en zat daar langere tijd. De kenmerken van een voor deze vogel kenmerkend gebied, klopte beter en daarom heb ik eigenlijk alleen goede geluidsopnamen van deze vogel kunnen maken. Maar met de foto’s die ik van deze vogel heb, en het geluid wat ik heb kunnen opnemen ben ik ontzettend blij! Want helaas voldoet één kenmerk nog steeds en steeds meer: ze komen heel weinig voor in Nederland…
