Op een dag, toen ik het fotograferen steeds vaker ging doen en de verschillende plekken al een beetje leerde kennen, was ik opweg naar de Ginkelse Hei. Ik fietste elke keer door onze buurt naar het bos, een stukje daardoorheen (niet makkelijk met redelijk zware spullen) en dan ging ik naar een klein stukje heide, een beetje uit de loop, waar ik Roodborsttapuiten wist te zitten en een zomer een Boomvalk had gezien. Ik was nog geen 300 meter op weg toen ik een zang hoorde waar ik even over moest denken. Het kwam uit een bosje tussen 2 flats, midden in onze buurt. Na even denken wist ik het weer: het was een Bonte Vliegenvanger! Ik ben direct gestopt en ben gaan zoeken. Gelukkig vond ik hem en gaf hij me de gelegenheid hem te fotograferen terwijl hij uit volle borst aan het zingen was. Omdat ik hoopte dat hij dichterbij zou komen, heb ik daar de rest van de middag gestaan en ben niet meer op de hei geweest. Wat ik toen zo mooi aan deze vogel vond, was de zwart-wit tekening. Diezelfde zomer hoorde ik opeens overal zijn zang (als je maar weet waar je op moet letten) en later zag ik hem regelmatig vanuit één van de schuilhutten die ik wel eens huur. Maar zo mooi als die eerste heb ik ze niet vaak meer teruggezien. Eén keer nog, op de Hoge Veluwe. Jammer dat ik die eerste keer nog niet heel goede spullen had. Nu blijft het bij een mooie herinnering…
