browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Noorwegen, Varanger (Ekkerøy & Vadsø) 2 juni

Posted by on 2 juni 2019

 

Dag 2

Voor vandaag had ik het plan ook al redelijk uitgestippeld. Ik wilde in ieder geval naar Ekkerøy om de Drieteenmeeuw kolonie te bezoeken, één van mijn favoriete vogelsoorten. Verder dacht ik er over om weer helemaal naar het oosten te rijden, naar Vardø, om daar in de omgeving te kijken wat er in het voorjaar zou kunnen zitten.

Op naar Ekkerøy…!

Ik was wat moe aan de reis begonnen en de korte nacht in Oslo en de lange eerste dag op het Schiereiland hadden dat niet per se beter gemaakt. Zodoende ben ik eigenlijk veel te laat opgestaan en pas nadat ik m’n lunch klaar had kon ik op weg en kreeg ik pas iets voor 9 uur de eerste mogelijkheid om foto’s te maken. Maar goed, dat was wel weer van een wenssoort… Tijdens mijn vorige verblijf hadden Siren en Jan-Eilif al verteld dat zij soms naar hun huis in Vadsø reden, of naar hun buitenhuis bij Skallelv, en onderweg misschien wel een tiental Zeearenden zagen. Ik had er toen in totaal 1 gezien boven Hornøya, wat toch niet helemaal hetzelfde is… Maar deze dag keerde het tij en werd mijn eerste foto er ééntje van een prachtige Zeearend langs de kust! Een échte noorderling is de Bonte Kraai en ook deze verscheen even in beeld terwijl ik met de Zeearend bezig was. Zo had ik al 2 leuke soorten aan het begin van de dag.
Op Ekkerøy aangekomen, bezocht ik eerst de Shelter van Biotope. Deze kijkt uit over Yttersida, maar er waren daar geen vogels te bekennen. Aan de Innersida daarentegen (aan de westkant van de corridor naar het eigenlijke eiland), vlogen 2 Zeearenden voorbij. Zo was het aantal al verdrievoudigd ten opzichte van mijn vorige bezoek! Ik heb daarna de auto geparkeerd en ben naar de zuidkant van het eiland gelopen, tussen Finnes en Molla, en ben daar langs het water gaan lopen richting de rotsen met de Drieteenmeeuw kolonie. Al snel zag ik één van de die-hards van Varanger: een Paarse Strandloper in zomerkleed. Dit is één van de weinige soorten die op het Schiereiland overwinteren en er dus het hele jaar te zien zijn. Even verderop zag ik er nog een aantal en ben ik er eens even goed voor gaan zitten om ze eens goed te bekijken en te fotograferen. Toen ik weer even uitkeek over het Fjord, zag ik ineens een Zwarte Zeekoet. Deze mooie soort had ik vorig jaar voor het eerst in Vardø gezien, op afstand, en nu zwommen er verschillende voor de kust iets dichterbij. Naarmate ik dichterbij Molla kwam met het uitzicht op de Drietenen, kwamen deze Meeuwen steeds meer in beeld. Ik zag er natuurlijk 10-tallen vliegen, maar ook een enorme club op een grote rots aan het water. Op een bepaald moment vloog een groot gedeelte op en bleek er een Zeearend vlak over te vliegen: Wauw!

Ekkerøy van onder, boven, links en rechts…

Vanaf Molla had ik een prachtig beeld over de kolonie en de enorme hoeveelheden Drieteenmeeuwen, wat een spektakel! (na terugkeer in Nederland las ik ergens dat het broedsucces van deze kolonie jammerlijk enorm laag was dit jaar…) Voordat ik de “rots/berg” ging beklimmen, werd ik opgehouden door weer een wenssoort. Een tweetal Tapuiten zat redelijk in de buurt en achter elkaar aan en 1 daarvan kon ik heel fraai vastleggen. Ook heb ik me nog even bezig gehouden met Drietenen die niet op de bovenste etages van de kolonie huisden wat, naar mijn idee, weer heel mooie plaatjes opleverde van deze meest geweldige Meeuw. Toen ben ik aan de klim de heuvel op begonnen. Het was pittig, maar wel te doen en eenmaal boven had je een heel mooi uitzicht over het Fjord en Ekkerøy. Ook hier zaten weer Tapuiten en kreeg ik de eerste Raven van deze reis in beeld. Vanaf deze top kreeg ik prachtig zicht op vliegende Drieteenmeeuwen en om deze mooi vast te leggen kan ik best even bezig zijn. Nadat ik het idee had dat het wel enigszins gelukt was, ben ik een aangegeven wandeling gaan lopen welke voerde naar de meest oostelijke punt van het eiland en daarna via het strand van Sandnes (de oostkant van het eiland) weer terug naar het beginpunt aan de westkant. Een rondje dus.
Nadat ik een stukje onderweg was, kreeg ik een volgende wenssoort in beeld. Vanuit de vogelboeken en verslagen van eerdere reizen naar dit gebied, wist ik dat ik de Kleine Jager zou kunnen verwachten. Maar ook de Kleinste Jager, en met heel veel geluk de Middelste, kun je vinden op Varanger. De vogel die ik op Ekkerøy trof was een Kleine Jager en hij was prachtig! Dit is zo’n échte Arctische soort in bescheiden kleurenstelling van met verschillene kleuren bruin, wat crème en wat zwart. Deze jager vloog voorbij, waarbij het me lukte 1 acceptabele foto te maken, waarna hij weer verdween.

De Kleine Jager!

Ik ben weer verder gelopen tot ik ineens aan de andere kant van me opnieuw een Kleine Jager zag. Misschien was dit hetzelfde exemplaar, maar nu vloog hij vanachter de afgrond omhoog en landde daar aan de rand! Deze keer kreeg ik dus gelegenheid veel meer foto’s in verschillende poses te maken waarbij ik zijn verlengde staart ook heel mooi in beeld kreeg. Na een kleine 5 minuten vond hij het weer welletjes en vloog weer aan me voorbij. Weer wauw! Ik ben daarop weer verder gelopen tot het baken, de uiterste punt van de wandeltocht, waar ik nog een Graspieper en Tapuit zag.
Daarna liep de tocht naar beneden om verder te gaan langs een rotsig “strand”. In het boek van Biotope stond beschreven dat je hier tussen de rotsen ook van allerlei vogels kon treffen, onder andere Strandleeuweriken, dus heel rustig, zeer goed om me heen kijkend ben ik weer verder gegaan. Tot mijn teleurstelling heb ik geen Strandleeuweriken gevonden en in het eerste gedeelte van dit “strand” zag ik eigenlijk helemaal niets. Aan de andere kant vlogen wel regelmatig Drieteenmeeuwen voorbij, maar mijn focus lag nu even ergens anders op en daarom bleef de camera even stil… Het weer werd er ook niet beter op, het waaide de hele dag al erg hard en met vlagen regende het, en dit alles zorgde er voor dat ik het tempo maar wat opgeschroefde tot ik bijna aan het einde van het strand kwam, daar waar de wandeltocht weer van het water wegliep, en ik ineens weer wat strandlopertjes vond. Een Bontbekpleviertje en een Rosse Grutto maken veel goed en zo kon ik het laatste stuk nog redelijk makkelijk afronden.
Ik ben weer in de auto gestapt om weer naar de hoofdweg te rijden om richting Vardø te gaan. Maar ja, zoals dat gaat met vogelen werd ik weer wat opgehouden… Een bekend geluid, best omschreven als: PRRRIE-eh. Ik dacht meteen aan de Noordse Stern, omdat ik deze soort hier het eerst verwacht van de verschillende Sterntjes, maar na thuiskomst, na het goed bekijken van de foto’s en deze te vergelijken met de beschrijvingen in de vogelboeken, denk ik ook een aantal Visdiefjes te hebben gefotografeerd…

Verschil met bezoek in maart: Bloemen!

Ik ben weer verder gegaan en kwam langs de kust niet veel meer tegen. Wat het lastig maakt, mocht je iets interessants zien, is dat je eigenlijk op maar heel weinig plekken langs de hoofdweg kunt stoppen, De berm is vaak best steil en hoog en je moet dus geluk hebben als je iets ziet je ook meteen kunt stoppen (én dan natuurlijk niks wegjaagt…). Bij Kiberg ben ik weer even van de hoofdweg afgegaan om in het haventje te kijken. Vorige keer zwom hier een behoorlijke groep Stellers Eiders, maar nu zat er een Goudplevier langs de weg langs het strandje. Ook hier hoorde ik ineens weer het: PRRRIE-eh en ook nu weer ben ik in verwarring gebracht over welke soort het is. Ik ben geneigd te denken dat ik in Kiberg eerst een Visdiefje heb vastgelegd en verder alleen nog maar Noordse Sternen, maar ja: “korte verlengde staartpennen of lange verlengde staartpennen, korte/lange pootjes, “soms” tegen “meestal” zwarte punt aan de snavel”(ANWB Vogelgids van Europa) erg lastig te beoordelen op niet altijd even goede foto’s. Ik denk dat ik ze aardig op naam heb, maar 100%…

…terug naar huis…

In Vardø vond ik eigenlijk niets en ik ben vrijwel direct weer teruggegaan. Waarschijnlijk op de helft tussen Kramvik en Skallelv liep er een paadje richting het water. Ik ben daar voorzichtig op gereden en zag op grote afstand een enorme “Raft” van Zee-eenden. Dit bleken Zwarte Zee-eenden te zijn en er vloog ook nog een groep Grote Zaagbekken voorbij. Wat een immense rijkdom vind je hier toch! Toen ik weer terug wilde rijden naar de hoofdweg zag ik iets verderop een donkere vogel zitten. Toen ik door mijn kijker keek, zag ik dat het er 2 waren en wel de donkere variant van de Kleine Jager! En terwijl ik bezig was me in allerlei bochten te wringen om ze enigszins in beeld te krijgen, kwam een Goudplevier even kijken wat ik toch allemaal aan het doen was: heerlijk! Het was inmiddels 18 uur geweest en ik moest nog een stuk rijden en zo langzamerhand iets eten, dus ben ik in een rechte lijn weer richting Jakobselv gegaan. Maar ja… Het weer was beduidend beter dan de avond ervoor (al waaide het nog steeds heel hard), ik zou langs Vadsø komen en het zou toch wel heel jammer zijn om onder deze omstandigheden niet een poging te wagen de Grauwe Franjepootjes beter vast te leggen. Dus ben ik in Vadsø weer van de hoofdweg afgegaan en naar Vadsøya gereden en direct naar het meertje gelopen. Maar het meertje was leeg! Toen ik iets beter keek zag ik wel een koppel Wilde Zwanen (prachtig!), maar geen Franjepootjes. Ik begreep het niet en was al bang dat ik voor niets deze de-tour had gemaakt. Op de weg terug naar de auto heb ik het water tussen Vadsø en Vadsøya nog even gescand en daar zag ik ze ineens, aan de oever! een hele groep Grauwe Franjepoten die tussen het wier aan het foerageren was. Omdat ik niet zeker wist of ik wel dichterbij mocht/kon komen, heb ik eerst wat foto’s van grote afstand (en hoogte) gemaakt. Toen ik verschillende wandelaars over het strand zag lopen, bedacht ik dat ik dat vast ook zou mogen en ben afgedaald naar het strand en steeds een beetje dichter naar het groepjes vogels gelopen. Zo stuitte ik ook nog op Bontbekpleviertjes en een Bonte Strandloper en een groep rustende Zaagbekken vermengd met Eiders. Om deze niet te storen in hun rust ben ik gestopt en ben ik van een redelijke afstand me gaan focussen op de Grauwe Franjepoten. En ondanks de wat grotere afstand dan gisteren, ben ik toch weer heel blij met de resultaten van deze prachtige vogels!
Inmiddels was het half 8 geworden en werd het echt tijd om naar huis te gaan. Ik kon nog net een Steenloper mooi meepikken en om, alweer, een cirkel rond te maken, werd mijn laatste foto van de dag er ééntje van een Bonte Kraai. In het hostel heb ik weer een maaltijd opgewarmd en ben de foto’s gaan archiveren. Met heel veel foto’s was ik heel blij, zeker ook met de foto’s van de nieuwe soort, de Kleine Jager. Het was weer een lange, intensieve vogeldag, maar oh: wat is het toch heerlijk om te kunnen doen!