browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Fochteloërveen 14 mei

Posted by on 14 mei 2019

Iets meer dan een jaar geleden was ik voor het eerst naar het Fochteloërveen geweest. Het was toen een prachtige ervaring in een schitterend gebied en dit wilde ik graag nog eens overdoen. Ik was benieuwd of de Boomvalken er weer zouden zijn (waarbij ik deze keer de Focusstand van mijn camera beter onder controle zou houden) én natuurlijk of de Paapjes er weer zouden zijn en deze keer misschien wat dichterbij zouden willen komen…
Wat het uitstapje deze keer nog completer maakte, was dat Arie zin had om mee te gaan. Goede reden om er weer eens op uit te gaan.
Het was al een behoorlijke tijd droog en zonnig en ik was benieuwd hoe het Veen er bij zou staan. Ik hoopte alleen dat de zon minder hard zou zijn dan vorig jaar, zodat ik minder last zou hebben van thermiek en hard licht. Maar ja: je hebt het maar te nemen zoals het komt.

Het Fochteloërveen

We konden niet heel vroeg vertrekken, dus uiteindelijk waren we iets voor half 11 in het Fochteloërveen. Het eerste gedeelte van de weg loopt door landbouwgebied en eigenlijk rijd ik daar altijd vlot doorheen. Nu werden we al snel afgeleid door verschillende zingende vogels zoals een Grasmus en Geelgors, zodat we wat langzamer door het gebied reden. Dit leverde direct wat op. Er bleek op de akkers een grote groep Tapuiten te zitten. Ze zaten wat ver weg, maar oh: wat zijn het toch prachtige vogels. En nu zaten er zeker 6 bij elkaar! Een aantal ervan heb ik kunnen vastleggen en terwijl ik daar mee bezig was, kwamen er ook nog een Witte Kwikstaart en 2 Gele Kwikstaarten poseren. Dat was nog eens een lekker begin!
Tijdens een kort bezoek aan de schuilhut met zijn Boerenzwaluwen en op de achtergrond de zang van een Wielewaal, dronken we het eerste bakkie koffie en daarna zijn we verder gereden naar het fietspad. Op weg ernaartoe zat op de paaltjes en de draad de hele familie Tapuit weer: het begon met een vrouwtje Roodborsttapuit, daarna een Tapuit gevolgd door een Paapje (nu hier dus…), om af te sluiten met het mannetje van de Roodborsttapuit. Zo had ik de hele familie al compleet. Bij het fietspad zijn we gaan lopen om te zien of er weer Paapjes wilden zingen en misschien zat er wel weer een Adder… Maar nee. Paapjes zaten er niet. En ook geen Adders. Het gebied was een stuk kaler dan vorig jaar en droger en we moesten een stukje lopen voor we de eerste vogels zagen. Eerst was er een Grasmus en iets daarna zagen we een Koekoek in een soort Vliegden landen. Ik heb enkele filmpjes gemaakt en zo mooi kunnen zien hoe het eigenlijke “Koekoeken” gaat: ze neemt een hap lucht, krijgt daardoor een volle krop gevuld met lucht wat ze dan met een het welluidende “Koekoek” weer laat gaan. Het waaide alleen veel te hard om het geluid goed te horen en voor de foto’s werd het licht alweer veel te hard. We besloten het pad tot de Friese grens maar verder af te lopen, om te zien of daar misschien de Paapjes en Adders zouden zitten.


Koekoek!

Ergens halverwege zat er inderdaad een Paapje. Deze zong af en toe vanuit een hoge Den, maar bleef op grote afstand zitten. Nog verderop, waar het pad naar links afbuigt, zat er nog ééntje te zingen. Zo deed het Veen zijn naam toch weer eer aan als bolwerk voor het Nederlandse Paapje. We hebben ook nog even een Groentje staan bewonderen en zijn toen maar doorgelopen naar het fietspad. Er leek niet meer zo heel veel te zitten, maar gelukkig liet een tweetal Veldleeuweriken (lastig woord…) hun prachtige zang hoog vanuit de lucht horen. Toen we weer ter hoogte van het sintelpaadje waren, zijn we deze weer afgelopen en vonden daar nog een paar fraaie Waterjuffers en een Libelle. Deze laatste bleek het vrouwtje van de Noordse Witsnuitlibel te zijn. Wauw! Dat smaakte naar meer en dus zijn we doorgereden naar de dijk waar ik vorige keer ook zo’n mooie Waterjuffers had gezien. Natuurlijk maakten we wel een tussenstop langs de weg om te kijken of de Boomvalken er weer zouden zijn. En ze waren er weer! Ook zij bleven alleen wel op behoorlijke afstand en toen het niet beter leek te worden, zijn we doorgereden naar de dijk. Misschien kwamen de Valken daar ook nog wel in de buurt…

De Boomvalk op jacht…

Op de eerste plaats gonsde het weer van de Libellen en Juffers. Wat een aantallen en wat een prachtige dieren! Ik kreeg al snel een witsnuitige in de gaten en dit bleek het mannetje van de Noordse Witsnuitlibel te zijn: dubbel Wauw! Terwijl we bezig waren al die Libellen te bekijken en te fotograferen, bleken ook de Valken met regelmaat de kant van de dijk op te vliegen. Zo was ik om beurten dus druk met de kleine lens met het kleine grut en met de grote om te proberen de Valken mooi vast te leggen. Zo af en toe maakte ik een uitstapje naar een Buizerd of een Dagpauwoog, maar voor de rest bleef de focus op de Valken, Juffers en Libellen. Het identificeren van de de Juffers en Libellen lukte, uiteraard, niet in het veld. Eenmaal thuis kijk ik al alles op m’n gemak na met de site van de Vlinderstichting ernaast open. Zo kon ik de meeste dieren op naam brengen en bleek dat we ook het Maanwaterjuffertje te zien hadden gekregen. Heel fraai!

Toen we besloten hadden dat we de reis naar huis maar weer moesten aangaan, zagen we hoog in de verte een heel grote vogel vliegen. Er vloog een kleinere naast en we moesten echt even graven naar wat het zou kunnen zijn. Maar ineens kwam het antwoord: een Zeearend natuurlijk! Wat een enorme vogel was dat in vergelijking met de Buizerd die bij hem vloog. Dit was toch wel het gepaste einde van een mooie dag. We zijn weer in de auto gestapt en richting huis gereden, maar… Net voorbij het bezoekerscentrum, op de draad, kregen we weer een heel mooi Paapje in beeld. Hier moesten we wel even voor stoppen… En omdat een Kneutje ook altijd leuk is, heb ik hier ook nog even een fotootje van gemaakt en daarmee was het wel helemaal klaar.
Na een vlotte terugreis, waarbij ik maar geen gele auto’s te zien kreeg en veel te weinig Volvo’s, kwamen we bij huis aan en heb ik nog wat dingen voor in m’n vijver van Arie gekregen in de hoop dat ik die daarmee weer een beetje opgang zou krijgen.
Het was weer een heerlijke dag en ondanks dat ik de Spotvogel niet heb kunnen zien die wel hebben horen zingen, was de dag zeer geslaagd. We moeten daar maar een vaste jaarlijkse bestemming van maken!